روزی به مناسبتی خواستم که برایم دعا کنند، امام در جواب فرمودند: من هر چند ساعت یک بار به شخص شما دعا می کنم با تعجب پرسیدم: چرا هر چند ساعت یک بار؟ خندیدند و گفتند: هر بار که از قفسه داروها، دارو بر می دارم به یاد شما می افتم، در پاسخ گفتم: آقا، دل ما به دعاهای شما خوش است، ایشان سکوت کردند و اندکی قیافه شان
[[page 4]]درهم رفت، بعد با لحن پدرانه و مهربان و در عین حال آمرانه گفتند: سعی کنید فقط دلتان به خدا خوش باشد، نه بنده خدا.
این نکته خیلی آموزنده است، امام حتی در مقابل تعارف هم حاضر نبودند سخنی غیر توحیدی بشنوند.
[[page 5]]