کنگره اندیشه های اخلاقی ـ عرفانی امام خمینی (ره)

بهار وصل

کد : 92345 | تاریخ : 13/06/1395

‏ ‏

‏ ‏

‏ ‏

  بهار وصل

سید مصطفی احمدزاده

‏ ‏

‏ ‏

‏علمای اخلاق و عرفا، منازلی را برای سیر و سلوک سالکان الهی‏‎ ‎‏برشمرده اند که مهم ترین آن منازل، عبارت از منزل «توبه» است.‏

‏مقاله حاضر، در پی مقایسۀ تطبیق دیدگاه های علمای اخلاق و عارفان‏‎ ‎‏شیعی با دیدگاه های امام خمینی در موضوع «توبه» است. نویسنده با‏‎ ‎‏بررسی مباحثی مانند تعریف توبه، انابه، تسویف، ارکان و شرایط توبه و‏‎ ‎‏انواع و مراتب آن، می نویسد: از برجسته ترین ویژگی های امام که وی را‏‎ ‎‏سرآمد بزرگان اخلاق و عرفان ساخته، نگاه اجتماعی امام، به شریعت،‏‎ ‎‏طریقت و حقیقت است. امام، اخلاق و عرفان را از لابه لای متون و گوشه‏‎ ‎‏معابد، مساجد و مدارس به درون اجتماع کشانده و بدان رنگ اجتماعی‏‎ ‎‏بخشیده است؛ مسأله ای که اکثر عارفان و علمای اخلاق از آن غافل‏‎ ‎‏بوده اند. امام برخلاف برخی از دانشمندان اخلاق و عرفان، هنگام بحث از‏‎ ‎‏موضوعی، از بحث های دیگر مرتبط با آن غافل نبوده اند. با دقت در‏‎ ‎‏دیدگاه های امام در قلمرو توبه، روشن می شود که امام به پیوند توبه با‏‎ ‎‏قلمروهای دیگر نیز توجه داشته است، و در لابه لای سخنان خود، به‏‎ ‎‏ارتباط بین توبه و یأس، توبه و اخلاص، توبه و محبت الهی و. . . اشارات‏‎ ‎‏سودمندی دارند.‏

‏ ‏

‎ ‎

‎[[page 311]]‎

انتهای پیام /*