آسیب ‏شناسی اعتماد عمومی به روحانیت از منظر امام خمینی

آسیب شناسی اعتماد عمومی به روحانیت از منظر امام خمینی‏

‏‏علی ربانی خوراسگانی‏

‏‏ ‏

‏‏اعتماد عمومی به روحانیت، سرمایه اجتماعی بزرگی است که امکان تأثیرگذاری‏‎ ‎‏علمای بزرگ در حیات اجتماعی و ایفای رسالت ارشاد و هدایت مردم را فراهم می کند.‏‎ ‎‏امام خمینی که از دیرباز به این سرمایه ارزشمند واقف بود، در یکی از سخنرانی های‏‎ ‎‏خود در جمع طلاب ایرانیِ مقیم نجف اشرف فرمود: «دولت ها از این آبرویی که این ها‏‎ ‎‏در جامعه دارند می ترسند؛ از من و عالی که نمی ترسند؛ من و شما که قدرتی نداریم. اگر‏‎ ‎‏از یک آخوندی، از یک مرجعی بترسند، نه از دعای او می ترسند نه از نفرین او‏‎ ‎‏می ترسند کی آن ها اعتقاد به دعا و نفرین دارند؟ آن ها از ملت ها می ترسند، می ترسند که‏‎ ‎‏اگر اهانتی به فلان بکنند، ملت ها بر آن ها چه بشود.»‏‎[1]‎

‏‏ارزش این سرمایه، پس از پیروزی انقلاب و حاکمیت نظام اسلامی به رهبری‏‎ ‎‏روحانیت، بیش از پیش اهمیت خود را نشان داد و افزون بر آن، آن را با مخاطره روز‏‎ ‎

‎