سخنرانی

سخنرانی در جمع اعضای انجمن اسلامی کارکنان مخابرات (حفظ مسیر حق)

سخنرانی

‏زمان: ظهر 10 مهر 1358 / 10 ذی القعده 1399‏‎[1]‎

‏مکان: قم‏

‏موضوع: بیان حقانیت و آثار آن ـ حفظ مسیر حق ‏

‏حضار: اعضای انجمن اسلامی کارکنان بی سیم مخابرات مرکز تهران‏

‏بسم الله الرحمن الرحیم‏

حق پیروز است

‏     گفتید حق پیروز است. حق پیروز است. و ما مادامی که در مسیر حق باشیم، پیروز‏‎ ‎‏هستیم و باطل منکوب است. و مادامی که در طریقِ باطل است، منکوب خواهد بود.‏‎ ‎‏مواجهه حق و باطل در این زمانی که ما بودیم این دو مطلب را ثابت کرد؛ ملت حق بود، و‏‎ ‎‏مقابل ملت صفوف باطل. باطل مجهز به همۀ جِهاز نظامی و جنگی، و حق بدون اینکه از‏‎ ‎‏جهازات جنگی ظاهری و از ساز و برگ جنگی برخوردار باشد، با مجهز بودنش به ایمان‏‎ ‎‏و حق، پیروز شد. پس حق پیروز است، ما شاهد بودیم او را. شما حق بودید که فریاد‏‎ ‎‏می کردید ما اسلام را می خواهیم و کفر و شرک و چپاول و زورگویی را نمی خواهیم. آنها‏‎ ‎‏باطل بودند و در مقابل شما ایستاده بودند، و می خواستند آن رژیم را حفظ کنند. هم‏‎ ‎‏قدرتهای داخلی، و هم قدرتهای عظیم خارجی، و هم وابستگان داخلی ـ چه از اهل قلم‏‎ ‎‏و بیان، و چه از اهل عمل و ساز و برگ جنگی ـ مع ذلک، ملت ما با قدرت «الله اکبر» بر این‏‎ ‎‏ساز و برگهای بزرگ جنگی آنها غلبه کرد و پیروز شد. و حق پیروز شد، و همیشه حق‏‎ ‎‏پیروز است. لکن ما باید فکر این باشیم که مسیرمان مسیر حق باشد.‏

‏     ملت ما در یک جنبش اسلامی، که همۀ قشرها را گرفته بود، زنها، مردها، بچه ها،‏‎ ‎‏بزرگها، در خیابان ریختند، و با ندای حق و ارادۀ مصممِ حق طلبی غلبه کردند بر باطل و‏‎ ‎‏پیروز شدند بر باطل. اگر این مسیر حق را حفظ بکنید، ملت ما این مسیر را حفظ بکند،‏

صحیفه امامجلد 10صفحه 202
‏پیروز خواهد بود برای اینکه حق هست. و اگر خدای نخواسته انحرافی از حق پیدا بشود،‏‎ ‎‏حق پیروز است؛ لکن ما حق نیستیم. قاعدۀ «حق پیروز است» صحیح است.‏

‏     موسی ـ علیه السلام ـ با یک عصا غلبه کرد بر فرعون. و پیغمبر ـ صلی الله علیه و آله و‏‎ ‎‏سلم ـ با دست خالی، با یک عدّۀ معدود، بی ساز و برگ، هیچ چیز نداشتند ـ منزل هم‏‎ ‎‏نداشتند، یک عده ای بودند که توی مسجد ـ آنهائی که ـ «اصحاب صُفَّه» یک دسته ای‏‎ ‎‏بودند که از باب اینکه هیچ منزل نداشتند، هیچ چیز نداشتند، آمده بودند همه با هم توی‏‎ ‎‏مسجد، یک گوشه ای از مسجد را منزل قرار داده بودند. و «اصحاب صُفّه» به ایشان‏‎ ‎‏می گفتند. در جنگها وقتی که اینها می رفتند، هر چند نفرشان یک دانه شمشیر. آن هم چه‏‎ ‎‏شمشیری! یک شمشیری که مناسب آن وقت بود، با لیف خرما آن را آویزان کرده بودند‏‎ ‎‏به خودشان. هر چند نفرشان هم یک اسب و یک شتر داشتند ـ لکن حق بودند، و حق‏‎ ‎‏پیروز است. همین عدّۀ معدودِ کم بر امپراتوری روم و ایران، که آن وقت تمام عالم تقریباً‏‎ ‎‏معموره،‏‎[2]‎‏ تحت نفوذ این دو امپراتوری بود، غلبه کردند، شکست شان دادند. عدّه‏‎ ‎‏معدود، کم، لکن حق بودند و ایمان داشتند، با ایمان پیش بردند.‏

حقانیت در اسلامی بودن در تمام شئون 

‏     مادامی که ما حق باشیم، پیروز هستیم. حق بودن به این است که ما همه چیزمان را‏‎ ‎‏اسلامی کنیم: عقایدمان عقاید اسلام باشد؛ ایمان را در قلبمان تقویت کنیم؛ اعمالمان را‏‎ ‎‏تطبیق بدهیم با اسلام، با قرآن؛ و اخلاقمان را مهذَّب کنیم، تطبیق بدهیم با اسلام. اگر این‏‎ ‎‏طور