پیام

پیام به ملت ایران و مسلمانان جهان (رسالت پاسداران و تجلیل از فداکاری ها)

پیام

‏زمان: 16 خرداد 1360 / 3 شعبان 1401‏

‏مکان: تهران، جماران ‏

‏موضوع: رسالت عظیم پاسداران و تجلیل از فداکاریها و جانفشانیها ‏

‏مناسبت: سوم شعبان، میلاد مسعود حضرت امام حسین (ع) و روز پاسدار‏

‏مخاطب: ملت ایران و مسلمانان جهان‏‎[1]‎

‏بسم الله الرحمن الرحیم‏

‏     عید سعید پر برکت سوم شعبان المعظم، ولادت با سعادت سید مظلومان، بر مظلومان‏‎ ‎‏جهان مبارک باد. ‏

‏     این روز شریف که طلیعۀ ادامۀ بعثت خاتم الانبیا ـ صلی الله علیه و آله و سلم ـ بوده‏‎ ‎‏است مبارک بوده و خواهد بود. اگر عاشورا و فداکاری خاندان پیامبر نبود، بعثت و‏‎ ‎‏زحمات جانفرسای نبی اکرم را طاغوتیان آن زمان به نابودی کشانده بودند.‏

‏     و اگر عاشورا نبود، منطق جاهلیت ابوسفیانیان که می خواستند قلم سرخ بر وحی و‏‎ ‎‏کتاب بکشند و یزید یادگار عصر تاریک بت پرستی که به گمان خود با کشتن و به شهادت‏‎ ‎‏کشیدن فرزندان وحی امید داشت اساس اسلام را برچیند و با صراحت و اعلام «لاخبر‏‎ ‎‏جاء ولا وحی نزل»‏‎[2]‎‏ بنیاد حکومت الهی را برکند. نمی دانستیم به سر قرآن کریم و اسلام‏‎ ‎‏عزیز چه می آمد. لکن ارادۀ خداوند متعال بر آن بوده و هست که اسلام رهایی بخش و‏‎ ‎‏قرآن هدایت افروز را جاوید نگه دارد و با خون شهیدانی چون فرزندان وحی احیا و‏

صحیفه امامجلد 14صفحه 406
‏پشتیبانی فرماید و از آسیب دهر نگه دارد و حسین بن علی آن عصارۀ نبوت و یادگار‏‎ ‎‏ولایت را برانگیزد، تا جان خود و عزیزانش را فدای عقیدت خویش و امت معظم پیامبر‏‎ ‎‏اکرم نماید، تا در امتداد تاریخ، خون پاک او بجوشد و دین خدا را آبیاری فرماید و از‏‎ ‎‏وحی و از رهاوردهای آن پاسداری نماید.‏

‏     و اینک که پاسداران از سپاه و کمیته های عصر حاضر، این روز بزرگ پر برکت جاوید‏‎ ‎‏را روز پاسدار اعلام نموده اند، مسئولیتی بس بزرگ و تکلیفی بس عظیم را عهده دار‏‎ ‎‏شده اند، گویی آنان به یاد پاسداران عاشورا و انگیزۀ جانفشانیها و فداکاریهای کربلا این‏‎ ‎‏روز را انتخاب نمودند و نیکو انتخابی است و بزرگ مسئولیتی. نیکوست که ادامۀ خون‏‎ ‎‏سرخ تشیع را تداعی می کند و پر مسئولیت است که انگیزۀ آن فداکاری و جانبازی‏‎ ‎‏آنچنان لطیفۀ الهی دارد که آن خون را «ثارالله » و از مرزهای حجب نور و ظلمت فراتر‏‎ ‎‏برده و از خودیها و خودبینیها پیراسته و به مرز «العبودیةُ جوهرةُ کنهها الرّبوبیة»‏‎[3]‎‏ رسانده‏‎ ‎‏و آراسته و دست ما از آن کوتاه است. لکن مأیوس نشوید و کوشش کنید تا به کوشش‏‎ ‎‏خویش رنگ اسلامی ـ الهی بیشتری دهید و به فداکاری خویش اخلا