مولانا به حرف توجه کن

‏‏مولانا به حرف توجه کن‏

‏‏امام در هنگام خشم بسیار خوددار بودند. به طور مثال اگر در هنگام درس عصبانی‏‎ ‎‏می شدند و می خواستند فریاد بزنند فقط می گفتند: «مولانا» و دستشان را بر زمین‏‎ ‎‏می زدند. با اینکه عصبانی می شدند تسلط بر نفس عجیبی داشتند. همین باعث‏‎ ‎‏می شد که هیچگاه کلمۀ زننده ای از زبانشان شنیده نشود. حتی اگر حرفی را بلند‏‎ ‎‏می گفتند فقط در همان حد بلند گفتن بود، یا اینکه حداکثر می گفتند: «آقا گوش کن؛‏‎ ‎‏مولانا به حرف توجه کن».‏‎[1]‎

‏‏*  *  *‏

‏‎ ‎

‏‎

• )) همان جا.