بتِ یکدانه‌

‏‎ ‎

‏‏بُتِ یکدانه‏

‏‏خُرّم آن روز که ما عاکف میخانه شویم‏

‏‏از کف عقل بُرون جسته و دیوانه شویم‏

‏‏بشکنیم آینه فلسفه و عِرفان را‏  ‏از صنمخانه این قافله بیگانه شویم‏

‏‏فارغ از خانقه و مَدرسه و دیر شده‏  ‏پُشت پائی زده بر هستی و فرزانه شویم‏

‏‏هجرت از خویش نموده سوی دلدار رویم‏  ‏والۀ شمع رُخش گشته و پروانه شویم‏

‏‏از همه قید بُریده ز هَمه دانه رَها‏  ‏تا مگر بسته دام بُت یکدانه شویم‏

‏‏مستی عقل ز سَر بُرده و آئیم بخویش‏

‏‏تا بهوش از قدح باده مستانه شویم‏