سلام آیا طبق نظر امام استمنا گناه کبیره است؟چون با هیچ یک از معیارهای گناه کبیره همخوانی ندارد.

با سلام و تحیت

استمنا (خود ارضایی) عبارت است از: این که انسان با خودش کاری کند که از او منی خارج شود (جنب شود).(ر.ک: رساله توضیح المسائل، ص241،مسأله 1572)

این کار ممکن است با لمس کردن بدن خود، نگاه کردن به منظره های شهوت آلود (عکس، فیلم و ...)، یا مطالعه ی کتاب ها و مطالب شهوت انگیز (داستان، رمان و ...)، یا گوش دادن به مطالب شهوت انگیز (نوار، تلفن و ...) و یا فکر و خیال در امور شهوانی به قصد بیرون آمدن منی، صورت گیرد که در هر صورت حرام است.

در استفتایی که از امام(س) شده است، به حرمت آن تصریح کرده اند:

س 95- اگر کسى با دست یا چیز دیگر کارى کند که منى از او خارج شود، حکمش چیست؟

ج‏- عمل مزبور حرام است.(استفتاءات، ج‏1، ص51)

اما در مورد کبیره بودن آن،حضرت امام(س) ملاک کبیره بودن گناه را یکی از موارد ششگانه زیر میدانند:

هر معصیتى است که نسبت به آن وعده به آتش یا عقاب داده شده است،

یا شدیداً با آن برخورد شده است،

یا دلیلى دلالت مى‏ کند که آن گناه از بعضى از کبایر بزرگ‏تر یا مانند آن است،

یا عقل حکم مى‏ کند که کبیره است،

یا در اذهان اهل‏ شریعت و تدیّن چنین است،

یا نصّى (آیه و روایتى) وارد شده که کبیره است.(تحریر الوسیلة(ترجمه فارسى)، ج‏1، ص 310-311)

ایشان پس از بیان ملاک کبیره بودن گناه، برخی از گناهان کبیره را ذکر کرده و چنین می فرمایند:

و گناهان کبیره زیاد است، از جمله: مأیوس شدن از رحمت خدا، ایمن شدن از مکر او، دروغ بستن بر خدا و رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم و اوصیاى او علیهم السلام، کشتن نفسى که خدا کشتن آن را حرام کرده، مگر آن‏که به حق باشد، عاق والدین، خوردن مال یتیم از روى ظلم، نسبت زنا به زن پاکدامن دادن، فرار از میدان جنگ، قطع رحم، سحر، زنا، لواط، دزدى، قسم دروغ، کتمان شهادت، شهادت ناحق، شکستن عهد، حیف و میل در وصیت، شرب خمر، خوردن ربا، خوردن مال باطل، قماربازى، خوردن مردار و خون و گوشت خوک و (گوشت) هرچه که براى غیرخدا کشته شده است بدون آن‏که ضرورتى باشد، کم‏فروشى، تعرّب (به جاهلیت برگشتن) بعد از هجرت، کمک به ستمکاران، تکیه نمودن بر آن‏ها، حبس نمودن حقوق بدون عذر، دروغ، تکبّر، اسراف، تبذیر، خیانت، غیبت، سخن‏ چینى، اشتغال به آلات لهو و لعب، سبک شمردن حج، ترک نماز، جلوگیرى از زکات و اصرار بر انجام صغایر (گناهان کوچک). واما براى خدا شریک قرار دادن و انکار نمودن آنچه که خداوند نازل فرموده و محاربه و جنگ با اولیاى خدا از اکبر کبایر و از هر گناه کبیره‏ اى بزرگ‏تر است، لکن آن‏ها را جزء کبایرى شمردن که اجتناب از آن‏ها در عدالت معتبر است، مسامحه است.(همان، ص 311)

اگرچه در بین گناهان کبیره ذکر شده توسط حضرت امام (س)، استمناء نیامده است ولی چنانچه برای مکلف طبق ملاکهای داده شده کبیره بودن آن ثابت شود پس کبیره است و الا در صورت انجام آن برای مرتبه دوم،بلکه همان مرتبه اول در صورتی که تصمیم به تکرار داشته باشد، از گناهان کبیره خواهد بود و فرد از عدالت ساقط میگردد.

حضرت امام (س) در این رابطه چنین میفرمایند:

اصرار بر گناهان صغیره که موجب کبیره شدن آن مى ‏گردد، عبارت است از ادامه و ملازمت بر معصیت بدون فاصله شدن توبه. و بعید نیست که بعد از انجام گناه صغیره، تصمیم بر انجام مجدّد آن، از قبیل اصرار بر صغیره باشد، اگرچه آن را انجام ندهد، خصوصاً اگر تصمیم او بر انجام آن، در حال ارتکاب معصیت اول باشد. البته ظاهر این است که بعد از انجام گناه صغیره، به مجرّد این‏که توبه ننماید و تصمیم بر انجام مجدّد آن هم نداشته باشد، اصرار بر صغیره، تحقّق پیدا نکند.(همان، ص311،مسأله 1)

والسلام علیکم و رحمه الله

. انتهای پیام /*