توضیحات کارشناس:

غریزه و کشش جنسی از واقعیت های غیر قابل انکار وجود آدمی است که نه می‌توان آن را نادیده گرفت و نه رها کردن آن با سعادت انسان و مصالح جامعه بشری سازگار است.

همین نگرش است که ضابطه مند بودن آن را می‌طلبد و آن را توجیه و ضروری می‌نماید. و به همین جهت قانون مندی غریزه جنسی همواره و در همه زمان‌ها و در بین همه ملت‌ها در قالب ازدواج بروز و ظهور یافته است.

اسلام نیز به اقتضای جامعیّتی که از آن برخوردار است و خاتمیّتی که دارد از اهمیت ازدواج و نقش و تاثیر سازنده احکام واقع بینانه مربوط به آن در تربیت و حفظ سلامت جسم و جان انسان و رشد و تعالی اجتماع غفلت نورزیده است.

در این راستا تشریح و بیان درست احکام شرعی مربوط به روابط زناشویی به حدی مهم می نماید که اولیای دین علیهم السلام در بیان آن در کنار ایماء و اشاره گاه از صراحت لهجه نیز سود جسته‌اند.

داشتن اطلاعات کافی و آگاهی درست نسبت به دستوراتی که دین در این زمینه ارائه نموده است، زن و مرد مسلمان را در بسیاری از موارد و مواقع از غلطیدن در ورطه احساس دوگانگی بین عقیده و عمل، احساس گناه کشنده و بی مورد و قرارگرفتن بر سر دو راهی تمایلات غریزی و گرایشات مذهبی رهایی می‌بخشد. و همین امر موجب بیشتر شدن آرامش روانی و تعادل در رفتار و به تبع آن افزایش بردباری و قدرت تحمل و مدارا در روابط خانوادگی می‌گردد. 

شناخت دقیق نسبت به محدودیت‌ها و دانستن امور غیر ممنوعه شرعی و داشتن تلقی درست از تعالیم دین در این زمینه و در نتیجه قابل تأمین دیدن بسیاری از رفتارهای غریزی ضمن تعهد به احکام شرعی، سبب می‌گردد که از اختلافات فراوان و  بی حاصل در بسیاری از خانواده‌ها پیش گیری شده و یا رفع  و بر طرف گردد. در چنین شرایطی است که رابطه عاطفی و خصوصی میان زوجین تقویت گشته و گرمتر و استوارتر می‌شود.

در سایه چنین رابطه صمیمی و مستحکم بین زوجین و احساس انطباق رفتارها با رضای خالق یکتاست که انسان از گرفتارسدن در گرداب مشکلات و انحرافات روحی و روانی و حتی جسمی و به تبع آن‌ها از پریشان احوالی و کج خلق و بد رفتارها و ناملایمات اجتماعی رهایی می‌یابد.

اولویت و ضرورت، اهمیت و دامنه تأثیر پرداختن به سؤال مورد بحث و مسایلی از این قبیل در فقه را با توجه به چنین نگاه و نگرشی باید ارزیابی نمود.

حال در بررسی پرسش مورد بحث باید دانست که: اعمالی همانند نگاه، بوسه و نوازش و لمس فیما بین زن و شوهر گاه با کامجویی و التذاذ همراه است و گاه بدون تلذذ؛ کما این‌که ممکن است با هر عضوی و نسبت به هر عضوی از اعضای طرف دیگر صورت گیرد.

به همین جهت سؤال مشخصا این است که آیا در جایز بودن لمس و نظر بین زن و شوهر، فرقی بین اعضای بدن هست یا خیر؟ مثلا  بین نوازش با دست و  لمس نمودن با سایر اعضای بدن، مثلا دهان؟

روشن است که نگاه و پاسخ به این موضوع در این نوشتار صرفا از جنبه فقهی است نه از منظر بهداشتی و پزشکی؛ زیرا بررسی و بیان چنین ملاحظاتی در عین اهمیت فراوان آن نه متوجه ما که در جای خود و بر عهده محققان آشنا و شایسته آن است.

به هر حال؛ امام خمینی (س) در کتاب تحریر الوسیلة (ج‌2، ص: 231) پیرامون این موضوع چنین فرموده است:

مسألة 15- یجوز لکل من الزوج و الزوجة النظر الى جسد الآخر ظاهره و باطنه حتى العورة‌، و کذا مس کل منهما بکل عضو منه کل عضو من الآخر مع التلذذ و بدونه‌.

بنابر این:

1- براى هر یک از زوج و زوجه جایز است که به بدن و پیکر دیگرى، چه ظاهر و چه باطن آن، حتى به عورت یکدیگر نگاه کنند.

2- همچنین بر زن و شوهر جایز است که با هر عضوى از اعضای بدن خویش، حتی با دهان، هر عضو از اعضای بدن آن دیگرى، حتی عورت او را، با تلذّذ و بدون تلذذ نوازش و لمس نماید.

الیته واضح است که گناه نبودن چنین مس و لمسی را به مفهوم پسندیده بودن بی مبالاتی در رفتار  و  بی ملاحظه بودن نسبت به امور بهداشتی و خطرات و آلودگی‌ها و  نیز نادیده گرفتن محدودیت‌های شرعی خاص دوره قاعدگی خانم‌ها و نفی بعض مکروهاتی که در جای خود آمده است، نباید گرفت.

در پایان، به مناسبت بحث خالی از فایده نیست تذکر و توجه به این که:

بر زن و شوهر لازم است در رابطه خصوصی فیما بین، به مسأله نجاست خون و منی و حرام بودن خوردن هر چیز نجس، توجه لازم را داشته و بر آن پایبند باشند و نباید از مباح بودن رفتار پیش گفته تلقی جواز خوردن نجس نشود.

2/6/1392

. انتهای پیام /*