زمانی که به اقتضای رشته تحصیلی‏ ام، یکی از متون فلسفی را می‏خواندم، بعضی از عبارات دشوار و مبهم کتاب را با امام در میان می‏گذاشتم. کم‏کم این پرسش و پاسخ به یک جلسه درس بیست دقیقه‏‏ای تبدیل شد. این بود تا یک روز صبح، که برای شروع درس خدمت ایشان رسیدم. دریافتم که امام با یک رباعی طنز‏آمیز به من هشدار داده‏اند.

فاطی که کنون فلسفه را می‏ خواند
از فلسفه فاء و لام و سین می‏داند
امید من آن است که با نور خدا
خود را زحجاب فلسفه برهاند

این شعر را که دیدم، مجدانه از ایشان ابیات دیگری درخواست کردم. چند روز بعد این اشعار را نوشتند:

فاطی! به سوی دوست سفر باید کرد
از خویشتن خویش گذر باید کرد
هر معرفتی که بوی هستی تو داد
دیوی است به ره، از آن حذر باید کرد

تقاضاهای مکرر من کم کم تأثیر کرد. چون مدتی بعد چنین سرودند:

فاطی! تو و حق معرفت یعنی چه؟!
دریافت ذات بی‏صفت یعنی چه؟!
ناخوانده الف، به یا نخواهی ره یافت
ناکرده سلوک موهبت یعنی چه؟!

آنچه به من جرأت اصرار می‏ داد، لطف بی‏کران آن عزیز بود. این‏چنین بود که هر دم بر خواهشهای من افزوده می‏شد. این ماجرا تا آنجا پیش رفت که از ایشان درخواست سرودن غزل کردم و ایشان عتاب کردند. مگر من شاعرم؟! ولی من همچنان به اصرار ادامه دادم تا اینکه چند روز بعد چنین شنیدم:

تا دوست بود تو را گزندی نرسد
تا اوست غبار چون و چندی نبود
بگذار هرآنچه هست و او را بگزین
نیکوتر از این دو حرف پندی نبود

عاشق نشوی اگر که نامی داری
دیوانه نه‏ای اگر پیامی داری
سستی نچشیده‏ای اگر هوش تو راست
ما را بنواز تا که جامی داری

منبع: برداشتهایی از سیره امام خمینی(س)، ویژگیهای فردی، به کوشش غلامعلی رجائی، ج2، ص176

. انتهای پیام /*