حمایت گسترده علما و روحانیون از مرجعیت امام خمینی(س) و صدور بیانیه های متعدد به ویژه در مرداد ماه سال های ۴۲ و ۴۳ رویداد بی سابقه ای در تاریخ مرجعیت بود.
بازخوانی گزارش های ساواک در تاریخ ۱۱ و ۱۲ مرداد ۱۳۴۲؛
علی رغم تمامی تدابیر امنیتی پیش بینی ها و پیشگیری های دامنه دار و همه جانبه، هنوز ساعتی از آزادی امام نگذشته بود که خبر آن برق آسا در سراسر تهران انعکاس یافت و همانند بمب صدا کرد و تهران را تکان داد. مردم فداکار و وفادار مرکز، یکباره از جا کنده شدند و سیل جمعیت به سوی داوودیه سرازیر شد، راه تهران ـ داوودیه و تهران ـ قلهک به علت ازدیاد ناگهانی وسایل نقلیه و اتومبیل ها بند آمد و مسأله ترافیک آن، پلیس راهنمایی را با مشکلاتی روبه رو کرد.
۵ مرداد سالروز اقامه اولین نماز جمعه در تهران؛
واگذاری این تکلیف عظیم و سنگین در آن برهه حساس بر عهده آیت الله طالقانی که زبان گویایی برای بازگو نمودن حقایق داشت، امری خطیر به حساب می آمد. انبوه جمعیتی که در آن روز تکبیر گویان به نماز جمعه هجوم آوردند، در واقع سنگ بنای یکی از مهمترین عوامل حفظ و تداوم انقلاب بود و از آن پس نماز جمعه در کوران حوادث و بویژه در رابطه با پشتیبانی همه جانبه جنگ تحمیلی، نقشی بسیار ارزنده و انسانی ایفا کرد.
بازخوانی دو سخنرانی امام در روز ۱۵ تیر ۱۳۵۸؛
ما امروز تمام قشرهایمان مدعی هستند که رژیم ما جمهوری اسلامی است... من خوف آن دارم که به واسطه قشرهایی که غرض ندارند لکن نادان هستند کارهایی صورت بگیرد که مکتب ما را آلوده کند و بد معرفی کند؛ ما شکست بخوریم در مکتب؛ اسلام دفن بشود. اگر کمیته ها، چه آنهایی که در آنها بعض معممین هست و چه آنهایی که نیست، اگر خدای نخواسته بر خلاف موازین اسلامی عمل کنند، مکتب ما را شکست می دهند و این مسئولیت بزرگی است برای معممین.
مقامات عراقی به ظاهر برای کسب اجازه از حضرت امام برای بازداشت آقا مصطفی به حضور ایشان رسیدند و چون با منطق کوبنده حضرت امام مواجه شدند، به بازداشت آقا مصطفی و انتقال وی به بغداد در روز 21 خرداد 1348 اقدام کردند.
روز ۱۹ فروردین ۱۳۵۹ جیمی کار تر رییس جمهوری آمریکا طی دستوری قطع روابط سیاسی و بازرگانی با جمهوری اسلامی ایران را اعلام کرد. این دستور که ۵ ماه پس از تصرف سفارت آمریکا در تهران توسط دانشجویان مسلمان پیرو خط امام صادر شد، عکس العمل جدید دولت آن کشور در برابر گروگان گیری دیپلمات های آمریکایی در ایران بود.
رژیم شاه سخت کوشش می کرد اختلافات روحانیت با رژیم را تمام شده، جلوه دهد و چنان بنمایاند که روحانیت با دولت تفاهم کرده و بر گذشته خط بطلان کشیده است.
حضرت امام خمینی (س) در جمع کثیری از مردم قم در روز ۱۷ فروردین ۱۳۵۸ بیان داشتند: ما اگر این وحدت کلمه و این خاصیت که عبارت از اسلامیت است که در آن همه چیز هست، اگر این را ما حفظش بکنیم، تا آخر با پیروزی هستیم و اگر- خدای نخواسته- یا این ها اخلال بکنند و ما شل بیاییم و جلویشان را نگیریم و ملت جلویشان را نگیرد، و یا خودمان خیال کنیم که پیروز هستیم و به سستی گرایش پیدا بکنیم.
عقربۀ ساعت، تقریباً ده شب یکشنبه ۱۶ فروردین ماه ۴۳ را اعلام می کرد که ماشین شورلت سیاهرنگی که به وسیلۀ چند ماشین دیگر اسکورت می شد، سر کوچۀ امام مقابل بیمارستان فاطمیه توقف کرد و امام از آن پیاده شد
بنیانگذار جمهوری اسلامی در پیامی رادیو تلویزیونی خطاب به ملت ایران در روز ۱۲ فروردین ۱۳۵۷ با تاکید بر لزوم تحولات ریشه ای در جمهوری اسلامی از عموم ملت خواستند که خود را نیز متحول کنند.
از منظر امام چهره کریه آمریکا را می توان در پشت هر فاجعه ای که رخ داده و حق مظلومی ضایع شده و فسادی صورت گرفته است، مشاهده نمود. یکی از این فجایع چراغ سبزی بود که به صدام نشان داده شد تا به بهانه خصومت های مرزیِ گذشته دو کشور، به ایران اسلامی حمله کند. در سال ۱۳۵۹ ه.ش. تجاوز گسترده ای به طول ۱۲۸۰ کیلومتر مرز مشترک از شمالی ترین نقطه مرزی تا بندر خرمشهر و آبادان آغاز شد. هواپیماهای نظامی عراق فرودگاه تهران و مناطق دیگر را بمباران کردند و ماشین جنگی صدام کیلومترها در خاک ایران پیشروی کرد و مناطق وسیعی از پنج استان ایران را اشغال نمود. مقاومت های مرزنشینان در مراحل اوّلیه جنگ به علت عدم اطلاع و آمادگی قبلی و نداشتن تجهیزات و نیروی نظامی با قساوت بعثی ها در هم شکسته شد. شهرها و روستاهای موجود در مناطق اشغالی به سرعت تخریب و به تلّی از خاک بدل شدند و صدها هزار تن از خانه و کاشانه خود آواره گردیدند.
پس از انتشار مقاله موهن (ایران و استعمار سرخ و سیاه) به قلم احمد رشیدی مطلق در روزنامه اطلاعات؛ مردم خدا جو و مؤمن شهر علم و اجتهاد دست به تظاهرات گسترده و خروشی انقلابی در حمایت از مقتدا و مرجع دینی شان، حضرت امام خمینی (س) زده که به دست عمال پلید رژیم شاه در روز نوزدهم دیماه سال ۱۳۵۶ در جوار حرم مطهر کریمه اهل بیت (س) به خاک و خون کشیده شدند.