بسیج یادگار ارزنده حضرت امام خمینی(ره) است که با هدف نگهبانی از انقلاب اسلامی و دستاوردهای آن و جهاد در راه خدا و گسترش حاکمیت قانون خدا در زمین بنیان گذارده شده است. ضمن تکریم ایثار و از خودگذشتگی تمام مجاهدان راه خدا به ویژه بسیجیان دلاور و با اخلاص، توجه خوانندگان محترم را به خاطره ای شنیدنی در این خصوص جلب می نماییم:
عملیات والفجر 2 بود. نبردی که رزمندگان اسلام در حاج عمران، در منطقۀ شمال غرب انجام دادند و نبردی بسیار مشکل و در نوع خود برای ما تا آن زمان،تقریباً جدید بود. اولین باری بود که رزمندگان ما در عملیاتی به طور کلاسیک و در کوهستانها شرکت می کردند. محور عملیات از پیرانشهر به طرف حاج عمران کشیده شده و به درۀ دربند و چومان مصطفی و از آنجا تا سه راهی رواندوز ادامه یافته و به کردستان عراق منتهی می شد.
محور عملیات دارای ارتفاعات بسیار کوهستانی بود و در بعضی جاها حتی برف گرفتگی وجود داشت، آن هم در فصلی که از زمستان زمان نسبتاً زیادی گذشته بود. ترکیب رزمندگان همان ترکیب مقدس ارتش و سپاه و نیروهای بسیج مردمی بود. عملیات قرار بود از دو جناح انجام گرفته و نیروها به صورت عملیات احاطه ای دوبازویی همدیگر را در منطقۀ دربند الحاق کنند. برای این کار، رزمندگان خیلی زحمت کشیده و شناسایی های خوبی انجام داده بودند. در ابتدای عملیات هیچ مسیر جاده ای وجود نداشت. قاطرهای زیادی خریداری شده بود و حمل مهمات و همه چیز به وسیله قاطر صورت می گرفت و البته هوانیروز هم پشتیبان عملیات بود. لازم بود که قبل از شروع عملیات تمام مهمات اولیه پای کار باشد که این کار به کمک قاطرها انجام شد. عملیات شروع گردید. ابتدای کار بسیار نگران کننده بود، به دلیل اینکه دو تا بازوی عملیاتی از همدیگر فاصله زیادی داشتند و این باعث شد کار به سرعت پیش نرود و اگر آنها به همدیگر نمی رسیدند به منزلۀ عدم موفقیت عملیات بود و نشانه نداشتن پیشرفت در کار. وقتی دیدیم وضعیت چنین است و تلاش فایده ای ندارد، مجبور شدیم که طرح جدیدی را به اجرا بگذاریم. در این طرح یک گردان بسیجی از بچه های تیپ 33 المهدی و از بچه های فارس بودند، محور جدیدی را بر علیه دشمن گشودند. فرماندهی گردان را بسیجی دلاور، شهید والامقام «جاویدی» بعهده داشت. ایشان گردان را هدایت کرده و در همان حدود حوالی پادگان حاج عمران به دشمن حمله کرد و دشمن را متوقف ساخت. آنها جاده مواصلاتی دشمن را قطع کرده و تپه ای را که مشرف به جاده بود، کاملاً در تصرف خود گرفتند. دشمن بلافاصله آنها را به محاصره درآورد و آنها هم در همان تپه دفاع دورتادور را انجام دادند. ماموریت این گردان همین بود. قطع جاده مواصلاتی دشمن، سرگرم ساختن آن و در نتیجه غفلت دشمن از سایر نیروها و فراهم شدن زمینه پیشروی سایر رزمندگان و الحاق نیروهای دو محور عملیاتی با یکدیگر. این حرکت به خوبی انجام شد و هوانیروز هم ـ تیپ 25 ویژه شهدا ـ به فرماندهی شهید بزرگوار «محمود کاوه»، حمله کردند و با هلی بُرد ـ که خود بنده هم کمک کردم ـ با سرعت نیروها را به ارتفاع 2519 که در جناح جنوبی عملیات بود، رساندیم. این دو حرکت تعیین کننده شد و ما توانستیم بعد از یک هفته این دو تا بازو را تقریباً به هم برسانیم و دشمن در آن محور دیگر پاکسازی شد. در طول این یک هفته هم حرکت آن گردان واقعاً یک حماسه ای بود که در تاریخ جنگ قابل توجه است. یک گردان یک هفته در محاصره بود ولی فرمانده اش روحیه قوی داشت که، صدای او در بی سیم (چه بسا ضبط هم شده باشد) بین آن بچه ها بسیار ارزشمند و تعیین کننده بود. به طوری که طنین صدایش دشمن را به وحشت و خشم می انداخت و قلب ما را قوت و آرامش می بخشید و این خیلی معنی داشت. هر بار که صدای ایشان می آمد، فکر می کردیم دیگر آخرین لحظاتی است که ایشان فعالیت می کند. بعد می دیدیم خیلی با صراحت (حتی معلوم بود که مثلاً لبخند هم به لب دارد) می گفت که: شما هیچ نگران نباشید ما در اینجا اگر یک ماه دیگر هم لازم باشد،بمانیم هیچ مشکل نداریم. خیلی هم شوخ بود. می گفت: برادران عراقی، در اینجا همه چیز برای ما گذاشته اند، هم مهمات داریم و هم غذا.
ما نمی دانستیم در این یک هفته چه می گذرد. وقتی عملیات تمام شد و جاده پاکسازی گردید و گردان از محاصره در آمد، دیدیم از این گردان با حدود سیصد نفر، شاید پنجاه ـ شصت نفر بیشتر باقی نمانده است و بقیه شهید شده اند. تعداد زیادی از این عزیزان بر اثر جراحت زیاد و عدم امکان تخلیه، به شهادت رسیده بودند. مقاومت این بچه ها واقعاً برای ما خیلی درس داشت. فرمانده گردان صحبتهای عجیب و غریبی بیان می کرد که یک نمونه آن چنین بود که عراقی ها دائم کماندوهای غول پیکرشان را می فرستادند تا تپه را از دست ما بگیرند. این بچه های بسیجی هم همین طور اینها را به رگبار می بستند که مثل برگ خزان روی هم می ریختند. یک بار یکی از آنان زیاد خیره سری کرده بود و درست تا جلوی سنگر یکی از این بسیجی ها رسیده بود و اینقدر هم غول پیکر بود که با وجود خوردن چندین گلوله از پای در نمی آمد و بالاخره موقعی افتاد که رسیده بود به سنگر و افتاد روی همین بسیجی لاغراندام و ریزنقش که تا چند نفر آمدند از روی او بلندش کردند و اینطور حالاتی که واقعاً شگفت انگیز بود.
عملیات که تمام شد، با برادر رضایی مشورت کردیم که چه پاداشی به بچه ها داده شود که در خور کار آنها باشد. به این نتیجه رسیدیم که بهترین پاداش این عزیزان، این است که اینها را دسته دسته به دیدار حضرت امام ببریم. این بود که یک روز وقت امام را شاید از صبح تا چند ساعتی گرفتیم. دسته دسته رزمندگان می آمدند حسینیه را پُر می کردند، امام وارد می شدند، حالا یا برادر رضایی صحبت می کرد یا من به عنوان مقدمه، مطالبی می گفتم و امام هم یک دیداری می کردند و برمی گشتند و این برای آنها پاداش خیلی بزرگی بود که تقریباً خستگی را از تنشان به در می کرد. ضمن همین دیدارها بود که آن دیدار تاریخی رخ داد و منظور من هم بیان خاطره این صحنه است که آنجا دیدم و هیچ وقت هم فراموشش نمی کنم.
ما ضمن اینکه رزمندگان را که زحمت فراوان کشیده بودند به صورت جمعی به دیدار حضرت امام می بردیم، گفتیم یکی از رزمندگان برجسته این عملیات را هم خصوصی به حضور حضرت امام ببریم. فرد مورد نظر همان برادر جاویدی بود. خلاصه به همراه جاویدی بیرون از حسینیه در مسیر ورود حضرت امام به حسینیه قرار گرفتیم. امام که برای ورود به حسینیه تشریف آوردند، خدمتشان گفتیم که آقا این رزمنده واقعاً حماسه کرد و گردانش اینطور بود و فلان طور عمل کرد و مختصری از آن صحنه ها را برای حضرت امام نقل کردیم. همین که صحبتمان تمام شد، جاویدی به طرف امام پرید و گردن حضرت امام را بغل کرد و شروع کرد بر گردن و سر و صورت و پیشانی حضرت امام بوسه زدن و اصلاً رها نمی کرد. قد ایشان در مقابل قد رشید و بلند حضرت امام کوتاه بود و این موضوع و نیز وضع سن و سال و اوضاع جسمانی حضرت امام ایجاب می کرد که ملاحظاتی صورت پذیرد، اما شهید جاویدی اختیار را از کف داده بود و جالب این است که امام هم با یک حالت عجیبی همین طور تحمل می کرد. ولی ما نگران بودیم که نکند برای حضرت امام ناراحتی ایجاد شود که کسی با این کیفیت ایشان را مورد محبت قرار دهد.
ما به حال شهید جاویدی غبطه می خوردیم که این توفیق نصیبش شده و به چیزی که دلش می خواست رسیده است. اما به دنبال آن، صحنۀ عجیب تری دیدیم. زمانی که برادر جاویدی آرام شد و کنار ما ایستاد، یکدفعه دیدیم که امام با آن قامت مبارکشان خم شدند و پیشانی این بسیجی را بوسیدند. من تا آن موقع یک چنین صحنه ای را در عمرم ندیده بودم. یک چنین صحنه هایی بیانگر این واقعیت است که همانجور که رزمندگان به حضرت امام عشق می ورزیدند و علاقه داشتند، حضرت امام هم به رزمندگان بویژه بسیجیان علاقه و محبت زیادی داشتند و این علاقه را ابراز هم می فرمودند. واضح بود که امام رزمندگان را دوست داشتند، و از دیدار رزمندگان واقعاً لذت می بردند و به هر کدام یک محبتی ابراز می فرمودند.
منبع: کتاب امام و دفاع مقدس، صص:99-96 (خاطره ای از شهید سپهبد صیاد شیرازی)