چکامه مشهد
خوش آن طلب که فقط ذکر توست عنوانش
خوش آن سخن، که تویی ابتدا و پایانش
خوش آن سری که بر آن سایه افکند لطفت
خوش آن تنی که تو آری به زیر فرمانش
خوش آن عمل که رضای تو مطمح نظر است
خوش آن نظر که جمال تو کرده حیرانش
خوش آن لبی که به یاد تو قصّه آغازد
خوش آن شبی که تویی فیض بخش هر آنش
خوش آن که پای به راه تو می نهد از شوق
خوش آن که دست دعا می شود نگهبانش
به هر که بهره رفعت رساندی از رحمت
رسید بر همه کس روشنای ایمانش
بدا بر آن که ستم برگزید و در غفلت
به لقمه های جهان گیر کرد دندانش
خوشا حریم رضا(ع)، آن که در طریق رضا
گرفته شوکت اهل بهشت، دربانش
خداش عزّت دنیا و آخرت بخشید
که دوستدار خدا شد قرین احسانش
خوشا زیارت آن بارگاه و آن درگاه
که آفتاب خجل از رواق ایوانش
هزار طبع شکوفان تر از بهار و نسیم
در آستان سمن سای او ثناخوانش
گشوده طالب دیدار دوست را آغوش
به عطر خاطره ها خطّه خراسانش
امید، توشه راه و شفای خلق، نوید
چقدر لطف خدا می کند به مهمانش
طبیب ظاهر و باطن نجات بخش طریق
دعای خالص و طبُّ الرضای درمانش
بزرگوار! عزیزا! کرامت از تو خوش است
کرامتی که عطا کرده ای فراوانش
کجاست بی خبر از دین که لحظه دیدار
به یک کرشمه ایمان کنی مسلمانش
دل رمیده آن بسته در کمند چه کرد؟
که صادقانه نمی خواستی پریشانش
چه حال رفت بر آن دیده خیانت خواه
که کرد هیبت تو از عمل پشیمانش
چراغ راه محبّان شود جواد، اگر
محبّت تو برآرد سر از گریبانش
به سینه مهر شما را خدا نگه دارد
به حقّ نور محمّد(ص)، به حقّ قرآنش
محمدجواد محبت