28 ـ عزاداری
نسخه چاپی | ارسال به دوستان
برو به صفحه: برو

نوع ماده: کتاب فارسی

پدیدآورنده : غلامعلی، مهدی

محل نشر : تهران

زمان (شمسی) : 1378

زبان اثر : فارسی

28 ـ عزاداری

‏28‏

‏ ‏

‏ ‏

عزاداری

‏ ‏

‏     ‏امام صادق ‏علیه السلام‏‏:‏

‏     «نَفَسُ المَهمُومِ لِظُلمِنٰا تَسبیحٌ وَهَمُّهُ لَنا‏‎ ‎‏عِبادَةٌ»‏‎[1]‎‏.‏

‏    ‏نفس کشیدن آن کسی که برای مظلومیت‎ ‎ما اندوهگین باشد، به منزلۀ تسبیح خداوند‎ ‎است و اندوهناکی او برای ما عبادت است.

‏***‏

‏     روزی به مناسبت ایام شهادت یکی از ائمه ‏‏علیهماالسلام‏‏ چند‏‎ ‎‏نفری برای خواندن دعای توسل به اتاق امام رفته بودند.‏‎ ‎‏همه رو به قبله نشسته و شروع به خواندن کردند. بعد از‏‎ ‎‏شروع دعا، امام وارد شدند و در صف نشستند و همراه با‏‎ ‎‏همه دعا را قرائت فرمودند.‏

‏     در بین دعای توسل یکی از آقایان مصیبت مختصری‏‎ ‎‏خواند. با آنکه روضه خوان ماهری نبود و با حضور امام‏‎ ‎‏تسلط خود را از دست داده و صدایش مرتعش شده بود،‏‎ ‎‏هنوز مطلب حساسی را بیان نکرده بود، که امام چنان به‏‎ ‎‏گریه افتادند که شانه هایشان به شدت تکان می خورد.‏‎ ‎‏دانه های متوالی اشک که از روی محاسن مبارک بر‏‎ ‎‏زانوهایشان فرو می افتاد، کاملاً نمایان بود.‏

‏     چند لحظه ای طول نکشید که یکی از دوستان از مکانی‏‎ ‎‏که امام نبیند به ذاکر اشاره کرد که روضه را قطع کن زیرا‏‎ ‎‏ممکن بود این حالت، بر قلب امام اثر منفی بگذارد‏‎[2]‎‏.‏

‎ ‎

  • )) أمالی طوسی، ص 115، ح 178.
  • )) سرگذشتهای ویژه...، ج 5، ص 71، راوی: حجة الاسلام رحیمیان.