بحث ریاست جمهوری سید ابوالحسن بنی صدر و عزل وی از ریاست جمهوری، یکی از موضوعات مناقشه انگیز در تاریخ انقلاب است. دوران هفده ماهه ریاست جمهوری بنی صدر (اسفند 58 تا خرداد 1360) یکی از پرحادثه ترین دوران های انقلاب اسلامی است.
قیام 15 خرداد، نقطه عطفی در تاریخ مبارزات ملت ایران به رهبری حضرت امام خمینی(س) است که در نهایت در 22بهمن 1357به پیروزی رسید.
فتح خرمشهر، یکی از نتایج بزرگ عملیات بیت المقدس بود، ولی تنها دستاورد آن نبود. آنچه واقعیت دارد، این است که توان رزمی رزمندگان اسلام، گسترش عظیمی پیدا کرد. برای درک این موضوع، باید به تحول فکری و فرهنگی عظیمی که حضرت امام خمینی(س)، با آغاز جنگ از سوی صدام، در بین مردم ایران ایجاد کردند اندیشید که حاصل آن را در فتح خرمشهر می توان دید.
هفتمین نشست از مجموعه نشست های پنجاهمین سال شروع نهضت امام خمینی(س) سه شنبه 31 اردیبهشت ماه در ساختمان آرشیو ملی ایران برگزار می شود.
این فصلنامه شامل مقالاتی با نگاهی نو به حوادث مختلف سال های نخست نهضت امام خمینی(س) و قیام 15 خرداد است.
یک پژوهشگر سیاسی گفت: تحلیل وِبِری با هدف کم رنگ کردن ریشه دینی انقلاب اسلامی مدعی است که امام خمینی(س) بر احساسات مردمی سوار شده بود لذا او را یک رهبر کاریزماتیک می خواند در حالی که رهبری امام از نوع دینی بود.
امام خمینی(س) در این اثر به شبهات و تبلیغات ضد دینی و ضد روحانی اسرار هزار ساله پاسخ گفته و به استناد حقایق تاریخی و ضمن طرح و نقد آراء فلاسفه یونان قدیم، فلاسفه اسلام و فلاسفه معاصر غرب، بر حقانیت تشیع و نقش سازنده روحانیت اسلام تأکید ورزیده است.
در این نشست هدایت الله بهبودی، روزنامه نگار و تاریخ نگار انقلاب اسلامی به بررسی نقش و اهمیت اسناد ساواک در شناخت تاریخ انقلاب اسلامی پرداخت.
فشار افکار عمومی و اعتراضات علما و مردم از مناطق مختلف داخل و خارج کشور سرانجام رژیم را وادار نمود تا امام را پس از حبس و حصر در فروردین 1343 آزاد و به قم منتقل نماید.
اعلامیۀ «شاهدوستى یعنى غارتگرى» که در آن شرایط خفقان بار و وحشت آور صادر شد، ابتکارى ژرف در مقابل نقشه و برنامۀ شاه در یورش به فیضیه بود و غول مقوایى مخوفى را که شاه از خود ساخته بود، درهم شکست.
این بار پیامی که امام خمینی(س) صادر کردند با تغییر لحن اساسی همراه بود. سخن از سرنگونی رژیم و نزدیک بودن پیروزی سر دادند. شاید بتوان گفت که از این تاریخ به بعد دیگر در سخنان امام ادبیات گفت وگو و نصیحت وجود نداشت. بلکه امام مستقیما به شاه حمله می کرد.
حضرت امام به دنبال فرستادن نامه های سری و خصوصی و پیک ها و پیام ها برای مقامات روحانی مرکز شهر و شهرستان ها و آگاه کردن آنان از قصد خود دایر بر اعلام عزا در عید نوروز و فراخوانی آنان به بهره برداری از آن فرصت برای آگاه ساختن توده ها، اعلامیه کوبنده ای صادر کرد
در بخشی از پیام امام آمده بود: «ملت شریف و مبارز ایران! جنایات شاه و امریکا چیزی نیست که احتیاج به اثبات داشته باشد. شاه و امریکا، ما را در تمام زمینه ها وابسته نموده اند. ما تا آخر عمر، علیه دولت آمریکا مبارزه می کنیم.
امام در اسفندماه سال 46 در نامه ای خطاب به آقای محمد یزدی به ایشان وعده دادند که «آتشى که در کانون سینه ها و قلبها روشن شده است، خاموش شدنى نیست و ممکن است شماها شاهد انفجار عظیم آن باشید.»
خبرها دهان به دهان می چرخد، امام به منظریه رسید، ماشین در نزدیکی میدان ورودی شهر قم است، برخی از حال رفته اند و بر روی دست جمعیت رهسپار می شوند، امام به خیابان منتهی به حرم رسیده است، فاصله ای تا فیضیه نمانده، جمعیت موج می زند.
امام همیشه در برابر تعاریف غلو آمیز می ایستادند و حتی تعاریف حقیقی که از ایشان می شد را هم نمی پسندیدند. حضرت امام همیشه سعی می کردند از ریاست و منصب ها دوری گزینند و این مطلب برای همه کسانی که ایشان را به خوبی می شناختند، اثبات شده بود.
کلیه حقوق برای موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی (س) محفوظ است.