حضرت رضا، علیه السلام، به حضرت جواد، سلام اللّه علیه مرقوم فرمود: «شنیدم غلامان تو وقتى سوار مى‏ شوى، تو را خارج مى‏ کنند از در کوچک، آنها بخل مى‏ کنند و مى‏ خواهند تو به کسى چیزى ندهى. به حق من بر تو که بیرون رفتن و داخل شدنت نباشد مگر از در بزرگ. و وقتى سوار شدى همراه خود طلا و نقره بردار و هیچ کس از تو سؤالى نکند مگر آنکه به او عطا نمایى. و از عموهاى تو هر کس از تو سؤالى کرد، کمتر از پنجاه دینار به او مده، و اگر بیشتر خواستى بدهى، اختیار با تو است. و من اراده کردم به این امر اینکه خداوند مقام تو را رفیع فرماید، پس انفاق کن و ترس مکن که خداوند بر تو سختگیرى فرماید.» (شرح چهل حدیث، ص: 493)

***

همچنین، مأمون حضرت رضا (ع) را با آن همه تزویر و سالوس و گفتن «یا ابن عم» و  «یا ابن رسول اللَّه» تحت نظر نگه مى ‏دارد! که مبادا روزى قیام کند و اساس سلطنت را درهم بریزد. چون پسر پیغمبر (ص) است و در حق او وصیت شده، و نمى‏ شود او را در مدینه آزاد گذاشت. حکام جائر سلطنت مى‏ خواستند، و همه چیز را فداى این سلطنت و امارت مى‏ کردند؛ نه اینکه دشمنى خصوصى با کسى داشته باشند. چنانکه اگر امام (ع)، نعوذ باللَّه، دربارى مى‏ شد، کمال عزت و احترام را به او مى‏ گذاشتند، و دستش را هم مى‏ بوسیدند. (ولایت فقیه(حکومت اسلامى)، متن، ص: 151 و 152)

 ***

حضرت رضا- سلام اللَّه علیه- در آن ابتلائاتى که داشت و در آن مصیبت هاى معنوى که برایش وارد مى‏ شد، بدون اینکه یک اختلافى ایجاد کند، با آرامش، راه خودش را به پیش مى ‏برد. مقید بود به اینکه آرامش ملت را حفظ کند. (صحیفه امام، ج‏13، ص: 427)

 ***

حضرت رضا- سلام اللَّه علیه- که با آن نیرنگ ایشان را بردند، الزاماً بردند به آنجا و خواستند ایشان را چه بکنند، معلوم بود که از اول بنا بر این نیست، نگذاشتند که اینها یک‏ حکومتى به دستشان بیاید، یک مجالى به دستشان بیاید که لا اقل تعلیمات را بکنند. (صحیفه امام، ج‏19، ص: 7 و 8)

***

من از شما آقایان که از راه دور و از مرکز ولایت و از محل قدس ملکوتى آمدید تشکر مى‏ کنم. چه سعادتى دارید که چشم هاى شما به آن بارگاه عظیم ملکوتى باز مى‏شود و در آن حرم شریف؛ مرکز علم و مرکز ملائکة اللَّه مى ‏روید و ما حسرت آن را داریم. (صحیفه امام، ج‏12، ص: 106)

***

 شما مهمان هاى عزیزى هستید که از محل تجلّى نور، از محل توجّه ملائکة اللَّه، از آستان قدس رضوى آمدید و خوش آمدید. خداوند شماها را حفظ کند، و اسلام را به جدیت هاى شما و همه ملت به پیش ببرد. و من امیدوارم که با دعاى شما در آستان قدس رضوى موفق بشوم به پایبوس آن حضرت. (صحیفه امام، ج‏13، ص: 426)

. انتهای پیام /*