از اوّلی که بساط انبیا بوده است تا زمان رسول اکرم، تا بعدها زمان ائمه ـ‏‎ ‎‏علیهم السلام ـ مرتب مقابله کردند. تو حبس هم ‏‏[‏‏که‏‏]‏‏ بودند مقابله کردند. موسی بن جعفر‏‎ ‎‏تو حبس هم مقابله می کرد. حضرت ابی عبدالله ‏‎با آن تقیۀ کذایی و کذایی، آن‏‎ ‎‏«روایت مقبوله»‏‎ را می فرماید و مقابله می کند با آنها. مقابله می کند با کلام، با تبلیغ؛‏‎ ‎‏تبلیغ بر ضدشان می کند، مردم را سوق می دهد به خلاف آنها. معاویه یک سلطان بود در‏‎ ‎‏آنوقت؛ حضرت امام حسن بر خلافش قیام کرد در صورتی که آن وقت همه هم با آن‏‎ ‎‏مردک بیعت کرده بودند و سلطانش حساب می کردند. حضرت امام حسن قیام کرد تا آن‏‎ ‎‏وقتی که می توانست. وقتی که یک دسته علاف نگذاشتند که کار را انجام بدهد، با آن‏‎ ‎‏شرایط صلح کرد که مفتضح کرد معاویه را. آنقدری که حضرت امام حسن معاویه را‏‎ ‎‏مفتضح کرد به همان قدر بود که سیدالشهداء یزید را مفتضح کرد. مقابله همیشه بوده‏‎ ‎‏است. بعدها هم علمای بزرگ همیشه، همیشه علمای بزرگ مخالفت می کردند؛ با قدرتها‏‎ ‎‏همیشه علمای بزرگ مخالفت می کردند برای اینکه می دیدند که این مخالفین، این‏‎ ‎‏قلدرها، بودجۀ مملکت را خرج عیاشیهای فرنگشان و کذا می کنند؛

ر.ک صحیفه امام؛ ج ۲، ص ۳۷۱

. انتهای پیام /*