شعر

‏‏شعر‏

‏‏غَزل منتشر نشده حضرت امام خُمینی سلام‌الله علیه‏

‏‏ ‏‏هدیه به سوگواران سومین سالگرد‏

‏‏مرغ حق‏

‏‏پروانه‌وار بر در میخانه پر زدم‏

‏‏در بسته بود با دل دیوانه در زدم ‏

‏‏خوابم ربود آن بت دلدار تا به صبح‏

‏‏چون مرغ حق ز عشق ندا تا سحر زدم‏

‏‏دیدار یار گرچه میسر نمی‌شود‏

‏‏من در هوای او به همه بام پر زدم‏

‏‏در هر چه بنگری رخ او جلوه‌گر بود‏

‏‏لوح رخش به هر در و هر رهگذر زدم‏

‏‏در حال مستی از غم آن یار دلفریب ‏

‏‏گاهی به سینه‌گاه به رخ گه به سر زدم‏

‏‏جان عزیز من بت من چهره باز کرد ‏

‏‏سیلی به روی شمس و به روی قمر زدم‏

‏‏یارم به نیم غمزه چنان جان من بسوخت‏

‏‏که آتش به ملک خاور و هم باختر زدم‏

‏‏ ‏

‏‎●‎‏ پیام آور شکفتن‏

‏‏کجاست آن که در این فصل سرخ توفان کرد ‏

‏‏کجاست آن که دلم را شکوفه باران کرد ‏

‏‏کجاست آن که مرا در گدازه‌های عطش ‏

‏‏به بزم ساده و زیبای عشق مهمان کرد‏

‏‏کجاست آن که شبی زخم داغداران را ‏

‏‏به بوی مرهم جادوی عشق درمان کرد ‏

‏‏کجاست آن که شب سرد غربت ما را ‏

‏‏به یک نگاه خداگونه نورباران کرد‏

‏‏کجاست آن که به اندوه رفتنش ناگاه‏

‏‏هزار قافلۀ عشق را پریشان کرد ‏

‏‏کجاست آن که پیام‌آور شکفتن بود‏

‏‏چه کس بهار مرا زیر خاک پنهان کرد‏

‏‏دلم قرار نمی‌گیرد این چه غوغایی است ‏

‏‏کجاست آن که در این فصل سرخ توفان کرد‏

‏‏□ حمدالله رجایی بهبهانی‏

‏‏ ‏

‏
‏‎

‎‏به روح آبی امام‏

‏‏همسفر با موج‏

‏‏ای غروب چشمانت غمترانه‌ی دریا ‏

‏‏از افق دری بگشا، رو به خانه‌ی دریا ‏

‏‏آه از آن شب دلگیر، لحظه‌ای که مستانه ‏

‏‏همسفر شدی با موج، روی شانه‌ی دریا‏

‏‏ساحل جدایی را عاشقانه پیمودی ‏

‏‏در تراکم غربت، با بهانه‌ی دریا ‏

‏‏کوله‌بار تو عشق و دامنت پر از احساس ‏

‏‏تا کجا سفر کردی؟ بافسانۀ دریا ‏

‏‏لهجه‌ات صمیمی بود، مثل لهجۀ باران ‏

‏‏ای ترنم بیادت در ترانه‌ی دریا‏

‏‏ای قریحه‌ی باران در نگاه گندمزار ‏

‏‏از تو نیلگون می‌شد بیکرانه‌ی دریا‏

‏‏می‌سرایمت شعری با ردیف تنهایی ‏

‏‏ای سروده‌ی سبز و صادقانه‌ی دریا ‏

‏‏□حمید هنرجو – ملایر‏

‏‎●‎‏ شانه‌های باد‏

‏‏شب، خستگی می‌ریخت بر شانه‌های من‏

‏‏شب منتشر می‌شد در پیش پای من‏

‏‏باران می‌آمد تند طوفان می‌آمد داغ ‏

‏‏تبرعشه می‌افتاد در دستهای من‏

‏‏خورشید پیدا بود اما زمین تاریک‏

‏‏آیا چه می‌دیدم آن شب خدای من؟‏

‏‏هر باد برگی را بر شانه‌های خود‏

‏‏سوغات می‌آورم آنهم برای من‏

‏‏من سایۀ خود را از شب گذر دادم‏

‏‏من پابه پای او، او پا به پای من‏

‏‏□ هادی محمدزاده‏

‏‏در غم امام «ره» ‏

‏‏شب فراق‏

‏‏منم ز هجر تو در رنج بیحساب امشب‏

‏‏دلم به سوز و گداز است و التهاب امشب‏

‏‏برآن سر است که این چشم دور مانده ز دوست‏

‏‏بساط عمر مرا افکند بر آب امشب‏

‏‏ز دوری رخت ای آفتاب رو عجب است ‏

‏‏که زنده مانم تا تیغ آفتاب امشب ‏

‏‏کتاب عمر مرا نیست فصل و باب امشب‏

‏‏شب فراق تو ماتم فزاست بادۀ ناب‏

‏‏بجز خمار ندیدیم از شراب امشب!‏

‏‏تو دوری از نظر و ماه آسمان حق بود‏

‏‏ز ابر تیره به رخ برکشد نقاب امشب‏

‏‏چه سخت از غم آن پیر عرصه ایمان ‏

‏‏شکسته شد دل یاران انقلاب امشب‏

‏‏□ حمید هنرجو-  ملایر‏

‏‏ ‏‎●‎‏ ستاره غمزده‏

‏‏در سوگ امام عزیز‏

‏‏چه شد که عالم اسلام بی‌پناه افتاد‏

‏‏ستاره غمزده و تیرگی به ماه افتاد‏

‏‏ز تند باد خطر بوستان دل پر مرد ‏

‏‏زفاف حادثه خورشید غم به چاه افتاد‏

‏‏عنان صبر و توان از کف صبوری رفت‏

‏‏ز چشم حوصله سیلاب خون براه افتاد‏

‏‏دوباره خیل شهیدان بخون بغلطیدند‏

‏‏دوباره یوسف دلخستگان به چاه افتاد ‏

‏‏دوباره تازه بشد داغ مادران شهید ‏

‏‏دوباره ژالۀ خونین بهر گیاه افتاد ‏

‏‏ز مرگت ای فرشته خصال امام ای رهبر‏

‏‏ زمین غمین و زمان هم به اشک و آه افتاد‏

‏‏تو میر قافلۀ قلۀ یقین بودی‏

‏‏ز ماتم تو مصیبت بر این سپاه افتاد‏

‏‏ز رفتنت همه مستضعفان سیه‌پوشند‏

‏‏سرشک دیده ز اطفال بی‌گناه افتاد‏

‏‏تشرفت به حضور نبی مبارک باد‏

‏‏اگر چه ثلمه به اسلام دادخواه افتاد‏

‏‏□علی‌محمد بشارتی‏

‏‎●‎‏ صحیفه نور‏

‏‏ستاره تیره شد و ماه در محاق‏‎[1]‎‏ افتاد‏

‏‏از این مصیبت عظمی که اتفاق افتاد ‏

‏‏ز حول حادثه تاب و توان صبر برفت‏

‏‏ز عمق واقعه در دهر، انشقاق‏‎[2]‎‏ افتاد ‏

‏‏امید و حامی مستضعفان عالم رفت‏

‏‏بروح اطهرش این امر تلخ و شاق‏‎[3]‎‏ افتاد‏

‏‏تو ای خمینی، ای افتخار زهد‏‎[4]‎‏ و جهاد‏

‏‏تو ای امام ز داغت بدل شقاق‏‎[5]‎‏ افتاد‏

‏‏تو خود منادی معراج مسلمین بودی ‏

‏‏کنون زهجر تو صد لرزه بر براق‏‎[6]‎‏ افتاد‏

‏‏تو مفخر «طلب‏‎[7]‎‏» و «عشق‏‎[8]‎‏» و «معرفت‏‎[9]‎‏» گشتی ‏

‏‏ «فنا‏‎[10]‎‏» و «حیرت‏‎[11]‎‏» و «توحید‏‎[12]‎‏» بر تو طاق افتاد‏

‏‏بریده گشت ز داغ تو «عروةالوثقی‏‎[13]‎‏» ‏

‏‏نصام و فصل زداغ تو بر وثاق افتاد‏

‏‏ز ماتمت همۀ قدسیان سیه‌پوشند‏

‏‏جنان اگر چه بدیدارت انشراق‏‎[14]‎‏ افتاد ‏

‏‏کلام معجزه‌آسایت ای کلیم‏‎[15]‎‏ زمان‏

‏‏به خفتگان زمین سوی حق سباق‏‎[16]‎‏ افتاد‏

‏‏دل از تلاوت وحی تو ای «صحیفۀ نور‏‎[17]‎‏» ‏

‏‏یقین نمود که بر قول حق وفاق‏‎[18]‎‏ افتاد‏

‏‏مُهیمنی‏‎[19]‎‏ که ترا این مقام و عزت داد‏

‏‏اراده کرد که راهت دوام و باق‏‎[20]‎‏ افتاد‏

‏‏27‏‏/3/68‏

‏‏□علی محمد بشارتی‏

‏‏ ‏‎●‎‏ زمینه‌ساز بهار‏

‏‏تو آفتابی و گرمای دیگری داری‏

‏‏بیا که در دل ما جای دیگری داری‏

‏‏تو آن سوار شکافندۀ منتبسی که به زیر‏

‏‏سمند حادثه‌پیمای دیگری داری‏

‏‏برای گفتن، دیدن، مقاومت، رفتن‏

‏‏زبان و چشم و دل و پای دیگری داری‏

‏‏دلیل راهی و اثبات هر معمائی‏

‏‏بخوان که منطق گویای دیگری داری‏

‏‏به روز تیغ کلام و خروش و خشم، به شب‏

‏‏عقیق و مهر و مصلای دیگری داری‏

‏‏بگو از آنچه ترا می‌رسد ز وحی و حضور‏

‏‏که عشق را خبر از جای دیگری داری‏

‏‏زمینه‌ساز بهاری و با امام زمان(عج) ‏

‏‏به گاه نافله، نجوای دیگری داری‏

‏‏عصای معجزات در میان ولی شک، باز‏

‏‏در آستین ید بیضای دیگری داری‏

‏‏□علی مرادی غیاث‌آبادی‏

‏‎●‎‏ ریشه در آفتاب‏

‏‏خاک بود و غربت و عطش ‏

‏‏خاک بود و التقای زخم گل‏

‏‏ماه، پله ‌پله می‌نشست‏

‏‏قطره قطره می‌چکید‏

‏‏در تنم هزار شب نشسته بود‏

‏‏نه نسیم خواهشی که وسعتم دهد‏

‏‏وحشتی غریب بود‏

‏‏***‏

‏‏کوه را گریستم ‏

‏‏زخم را به رودخانه ریختم‏

‏‏اسب را صدا زدم‏

‏‏صبح شد، وزید باد‏

‏‏دوست، ‏

‏‏مثل یک بغل طراوت از غبار جاده‌ها رسید‏

‏‏در برابر هجوم سایه قد کشید‏

‏‏سمت سبز را اشاره کرد‏

‏‏حرف زد به لهجۀ بهار‏

‏‏بیدرنگ آسمان،‏

‏‏پرنده را، درخت را و عشق را ‏

‏‏به خویش راه داد‏

‏‏لحظه‌ای مرا پناه داد‏

‏‏خلوتم به موج، ره گشود، ‏

‏‏ریشه‌ام به آفتاب، راه یافت‏

‏‏مثل نقطه‌ای قشنگ منتشر شدم. ‏

‏‏□ مصطفی علیپور‏

‏‎

‎