انسان خداخواه، استوار و سازش ناپذیر است و در هر احوالی عزت خود را حفظ می کند و مرگ را بر ذلت ترجیح می دهد و این راهی است که سالار شهیدان به تاریخ انسانیت آموخت.
جنبش کربلا به عنوان یک نهضت مقدس مذهبی و یک حرکت سیاسی از نوع انقلابی آن، پایدارترین جنبش در فرهنگ سیاسی شیعه است. این جنبش، نهضتی در جهت احیای احکام دین، زدودن انحرافات دینی و سیاسی و جایگزین کردن حکومتی علوی و امامتی به جای نظام اموی بوده است.
امام به طرز نشستن در مجالس سوگواری اهل بیت و گوش دادن به وعظ واعظ یا روضه روضه خوان، و گریستن به هنگام شنیدن مصایب شهدای کربلا به همه نشان دادند که «فرهنگ عاشورا» را باید پاس داشت و حریم آن را نگاه داشت.
امام حسین از انسانهای هدفدار است، از اینرو برای او فرد معنا ندارد، زنده ماندن یا کشته شدن فرد مطرح نیست، آنچه مطرح است، هدف است و حرکتی را که او آغاز کرده به منظور دستیابی به یک هدف مقدس است و این هدف زنده می گردد، گر چه افراد کشته می شوند.
دنیاطلبی یکی از مهم ترین گرفتاری های بشر کنونی است. چنانکه در حدیث شریف آمده است که دوستی دنیا منشأ هر گناهی است. وقتی به رفتار خود و دیگران نگاه می کنیم، صحت حدیث مذکور را مشاهده می کنیم. برای به دست آوردن مال بیشتر دست به هر معصیتی می زنیم. دزدی، رشوه، احتکار، ربا، طمع، ذلت پیش بنده و صدها گناه دیگر از مفاسدی است که با دنیاطلبی انسان همراه است.
در این مقاله موضوع از نظر احکام اولیه مورد بحث قرار گرفته است و مسائلی که از نظر احکام ثانویه با موضوع ارتباط دارند، مانند اوضاع مؤثر بین المللی و جهانی و غیره در اصل موضوع تأثیری ندارند.
در انسان، دست کم سه ساحت وجود دارد: یک ساحت اندیشه است که در حقیقت ساحت تعقّل و تفکر است و علم و فلسفه و اینها محصول این ساحت است. یک ساحت، احساس است که به موجب این ساحت است که انسان عشق می ورزد انسان دوست می دارد و بر اساس آن به یک معنا مثلاً ادبیات و هنر بوجود می آید. یک ساحت از وجود انسان، رفتار های انسان است، البته ساحت های دیگری هم می شود در نظر گرفت.
نفاق در تعالیم دینی به عنوان یکی از بزرگترین رذایل اخلاقی شناخته می شود که خود منشأ بسیاری از زشتی های دیگر است. شکی نیست که رذایل اخلاقی در هر مکان و هر زمان وجود داشته و خواهد داشت اما آن رذیله ای که در جامعه امروزی مان بیشتر از هر صفت زشت دیگری می بینیم، نفاق است. این مقاله به شکلی گذرا و مختصر به بررسی این صفت زشت اخلاقی با استفاده از آیات و روایات از دیدگاه امام خمینی می پردازد.
زندگانی مردان بزرگ می تواند الگو و اسوه و در حقیقت مدرسه ای باشد برای همگان تا از آن درس بگیرند و گفتار و کردار آنان منشأ اثر و آموزه ای برای همه رهپویان حق و حقیقت است. امام خمینی یکی از این بزرگمردان تاریخ و از فرزانگانی است که توانست در عصر فراموشی و مهجوری دین، انقلابی دینی برپا نموده و جهانی را متوجه دعوت خویش نماید. او شخصیتی بود که در عرصه های گوناگون علم و عمل و جهاد و مبارزه نقش برجسته ای داشت. از آثار بسیار برجسته علمی او کتاب «تحریر الوسیله» است که سیر تکوین آن از نگارش حاشیه بر وسیلة النجاة مرحوم سید ابوالحسن اصفهانی تا تألیف و تدوین آن در تبعیدگاه ترکیه و تکمیل و چاپ و انتشار آن در تبعیدگاه نجف اشرف می تواند مدرسه ای برای طالبان علم و شیفتگان فقه باشد.
اساس گرایش به دین، نه «حیرت»، که این بن بست و محدودیت و این «غربت» و تنهایی است و هیچ گاه در دنیای ارتباطات و در دهکدۀ جهانی این نیاز فراموش نمی شود و در هنگام راز گشایی علم بر باد نمی رود. با این علم آدمی زودتر بن بست و محدودیت را احساس می کند و دیوار را تجربه می کند و به تولید دیگر می رسد واز عصیان و طغیان جدا می شود.
مقولۀ احیای اندیشۀ دینی یکی از مسائل بنیادین فلسفۀ دین است؛ یعنی، تبیین بسیاری از مسائل آن چون اسلام ناب، دین و دنیا، دین و سیاست، رابطۀ علم و دین، قلمروهای رسالت دین، مفهوم روشنفکر، عالم ربانی و خادم دینی، فلسفۀ خاتمیت و... همه در گرو تبیین این موضوع است.
در ماه مبارک رمضان، مقام رسول اکرم صلی الله علیه و آله به ولایت کلی الهی، بالأصاله تمام برکات را در این جهان بسط داده است و ماه شعبان، که ماه امامان است، به برکت ولایت مطلقه، به تبع رسول الله صلی الله علیه و آله همان معانی را ادامه می دهد... همان طوری که رسول اکرم صلی الله علیه و آله به حسب واقع، حاکم بر جمیع موجودات است، حضرت مهدی علیه السلام نیز، همان طور حاکم بر جمیع موجودات است. آن، خاتم رسل است و این، خاتم ولایت آن، خاتم ولایت کلی بالأصاله است و این، خاتم ولایت کلی به تبعیت است.
یٰا دُنیا! غُریّ غَیْری، ای زرد و سفید دنیا، ای طلا و نقرۀ دنی، برو غیر علی را فریب بده، من تو را سه طلاقه کرده ام. کسی واقعاً برای حقوق و آزادی مردم احترام قائل است که دارای چنین عرفان عملی در ضمیر و وجدانش باشد. در این صورت است که به فلاح و وصال محبوب یا لقاء الله نائل می شود تا جایی که علی(ع) فرمود: مٰا رأَیْتُ شَیْئأ اِلاَّ وَ رَآیت الله قَبْلَهُ وَ مَعَهُ وَ بَعْدَهُ، چیزی را ندیدم مگر آنکه قبل از آن، با آن و بعد از آن خدا را دیدم. لذا پیامبر اکرم(ص) دربارۀ امیرالمؤمنین(ع) فرمود: لاٰ تَلومُوا عَلیَّاً فَاِنَّه مَغْمُوسٌ فی ذاتِ الله، علی را سرزنش نکنید که فانی در خداست.
در بین کلمات امام خمینی و در آثار ایشان بعضاً به عباراتی در باب ماه رمضان، نزول قرآن و شب قدر و عظمت و حقیقت آن بر می خوریم که بیانش قابل تأمل است که از میان آنها این عبارت نیاز به تامل بیشتری دارد: عالمْ... لیله القدر محمّدی و یوم القیامه احمدی است.
قرآن کریم با نقل رسالت پیامبران پیشین و نسخ شریعت آنان، و بعثت نبی اکرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ و نزول دفعی و تدریجی قرآن، احکام ناسخ و منسوخ و تکامل اجتماعی و ظهور دولت کریمه ای که وعده داده است به عنصر زمان و تقاضاهای مثبت آن اشاره فرمود. مقتضیاتی که با توجه نمودن به آن اصول ثابت حفظ گردیده، دین اسلام ماندگار شده و به عنوان دین جهانی معرفی گردید؛ دینی که در گسترۀ زمان و مکان، پرچم خویش را افراشته نگاه داشته است.
نماز در بین عبادات، جامع ترین اظهار بندگی به درگاه خدا است و اهل معرفت برحسب مراتب خود، در نماز سفر معنوی دارند؛ از منتهای نزول عالم خاکی تا غایة القصوای معراج حقیقی روحانی که وصول به فناء اللّه است. نماز مقامات و مراتبی دارد و در هر مرتبه ای که مصلّی قرار دارد، نمازش با مرتبۀ دیگر فرق دارد؛ همچنان که مقامش با مقامات دیگر تفاوت دارد
این مقاله می کوشد پیشینه تاریخی و تطورات روش شناختی حوزه فلسفه، عرفان و تصوف را با محوریت بحث از ارتباطات متقابل عقل، نقل و شهود از منظر امام خمینی محل بررسی و تأمل قرار دهد.
انتظار در لغت به معنای ترقب و نظر انداختن و چشم دوختن به وقوع امری در آینده آمده است، همچنان که «فرج» در معنای گشایش و رفع تنگنا در کارها به کار رفته است. و لذا «انتظار» بدین معنا مراقب بودن و به هدف و آرمان فکر کردن و برای وصول زمان و امر موعود سر از پا نشناختن و برای رسیدن هر چه سریعتر آن تلاش کردن و به دنبال فرصت مناسب بودن است. و چنین انتظاری خود محرّک و عمل زاست بلکه خود عین عمل و اقدام است.
کلیه حقوق برای موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی (س) محفوظ است.