پیام (منشور روحانیت) [به روحانیون، مراجع، مدرسین، طلاب و ائمه جمعه و جماعات (منشور روحانیت)]


زمان: 3 اسفند 1367/ 15 رجب 1409


مکان: تهران، جماران‏


موضوع: تعیین استراتژی نظام جمهوری اسلامی ایران- رسالت حوزه‏های علمیه- منشور روحانیت‏


مخاطب: روحانیون، مراجع، مدرسین، طلاب و ائمه جمعه و جماعات‏


بسم اللَّه الرحمن الرحیم‏


خدمت حضرات روحانیون سراسر کشور و مراجع بزرگوار اسلام و مدرسین گرام و طلاب عزیز حوزه‏های علمیه و ائمه محترم جمعه و جماعات- دامت برکاتهم‏


صلوات و سلام خدا و رسول خدا بر ارواح طیبه شهیدان خصوصاً شهدای عزیز حوزه ‏ها و روحانیت. درود بر حاملان امانت وحی و رسالت پاسداران شهیدی که ارکان عظمت و افتخار انقلاب اسلامی را بر دوش تعهد سرخ و خونین خویش حمل نموده ‏اند.


سلام بر حماسه‏ سازان همیشه جاوید روحانیت که رساله علمیه و عملیه خود را به دم شهادت و مرکب خون نوشته‏ اند و بر منبر هدایت و وعظ و خطابه ناس از شمع حیات شان گوهر شبچراغ ساخته‏ اند. افتخار و آفرین بر شهدای حوزه و روحانیت که در هنگامه نبرد رشته تعلقات درس و بحث و مدرسه را بریدند و عقال «1» تمنیات دنیا را از پای حقیقت علم برگرفتند و سبکبالان به میهمانی عرشیان رفتند و در مجمع ملکوتیان شعر حضور سروده ‏اند.


سلام بر آنان که تا کشف حقیقت تفقه به پیش تاختند و برای قوم و ملت خود مُنذران «2» صادقی شدند که بند بند حدیث صداقتشان را قطرات خون و قطعات پاره پاره پیکرشان گواهی کرده است و حقاً از روحانیت راستین اسلام و تشیع جز این انتظاری‏ نمی‏ رود که در دعوت به حق و راه خونین مبارزه مردم، خود اولین قربانی ها را بدهد و مُهر ختام دفترش شهادت باشد. آنان که حلقه ذکر عارفان و دعای سحر مناجاتیان حوزه ‏ها و روحانیت را درک کرده ‏اند در خلسه حضورشان آرزویی جز شهادت ندیده ‏اند و آنان از عطایای حضرت حق در میهمانی خلوص و تقرب جز عطیه شهادت نخواسته ‏اند. البته همه مشتاقان و طالبان هم به مراد شهادت نرسیده ‏اند. یکی چون من عمری در ظلمات حصارها و حجاب ها مانده است و در خانه عمل و زندگی جز ورق و کتاب منیت نمی‏ یابد و دیگری در اول شب یلدای زندگی سینه سیاه هوس ها را دریده است و با سپیده سحر عشق عقد وصال و شهادت بسته است. و حال من غافل که هنوز از کَتم «1» عدمها به وجود نیامده ‏ام، چگونه از وصف قافله سالاران وجود وصفی کنم؟ من و امثال من از این قافله فقط بانگ جرسی می‏ شنویم، بگذارم و بگذرم. تردیدی نیست که حوزه‏ های علمیه و علمای متعهد در طول تاریخ اسلام و تشیع مهمترین پایگاه محکم اسلام در برابر حملات و انحرافات و کج رویها بوده‏اند. علمای بزرگ اسلام در همه عمر خود تلاش نموده ‏اند تا مسائل حلال و حرام الهی را بدون دخل و تصرف ترویج نمایند...  صحیفه امام، ج‏21، ص: 273

. انتهای پیام /*