مهدی حاضری

درسهایی از تألیف تحریر الوسیله

زندگانی مردان بزرگ می تواند الگو و اسوه و در حقیقت مدرسه ای باشد برای همگان تا از آن درس بگیرند و گفتار و کردار آنان منشأ اثر و آموزه ای برای همه رهپویان حق و حقیقت است. امام خمینی یکی از این بزرگمردان تاریخ و از فرزانگانی است که توانست در عصر فراموشی و مهجوری دین، انقلابی دینی برپا نموده و جهانی را متوجه دعوت خویش نماید. او شخصیتی بود که در عرصه های گوناگون علم و عمل و جهاد و مبارزه نقش برجسته ای داشت. از آثار بسیار برجسته علمی او کتاب «تحریر الوسیله» است که سیر تکوین آن از نگارش حاشیه بر وسیلة النجاة مرحوم سید ابوالحسن اصفهانی تا تألیف و تدوین آن در تبعیدگاه ترکیه و تکمیل و چاپ و انتشار آن در تبعیدگاه نجف اشرف می تواند مدرسه ای برای طالبان علم و شیفتگان فقه باشد.

هنر در گفتمان امام خمینی

هنر ایران زمین با عرفان اصیل درآمیخته است و بسیاری از هنرمندان بزرگ کشور ما عرفای بنامی نیز بوده اند. شاید مهم ترین تفاوت امام خمینی با چنین هنرمندان و عرفایی، مسئله عرفان عملی ایشان باشد. مسیر عرفان امام در درجه اول از راه بسیار دشوار مبارزه با نفس و سپس از راه مبارزه عملی با ستمگران، می گذرد. اول، باید مرد خدا بود تا بتوان در جهت مبارزه در راه حق به اوج حرکت متعالی انسانی یعنی لقاء الله رسید. اقتضای چنین هنری، مقابله با ستمگران و وابستگان آنان و دفاع از ستمدیدگان و محرومان و تلاش درجهت حل مشکلات اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، نظامی و تصویرگری عدالت و انصاف و شرافت و نیز نشان دادن درد و رنج مغضوبان قدرت و پول است. هنر در عرفان اسلامی در خدمت جامعه است. در گفتمان امام خمینی، عرفان و هنر از یکدیگر جدا نیست و با هدفی مشترک در عرصه جامعه معنا پیدا می کند و معرفی می شود.

شیخ حسین کورانی

امام خمینی (ره) و استعمار، دیدگاهها و راهکارهای مبارزه با آن

به نظر امام، سخن گفتن پیرامون خیزش امت، زمانی مفهوم دارد که این خیزش وبیداری، بر اساس خودکفایی ملت وتکیه بر امکانات خود به وجود آمده باشد، اما زمانی که برمبنای امکانات وتواناییهای بیگانگان بنا شده، یک اندیشۀ التقاطی خواهد بود. به طوری که پایه اصلی آنرا دیگران، یعنی بیگانگان تشکیل می دهند.

سید مسعود آقایی

دین ونظام سازی ( تأملی درمبانی حکومت دینی )

اساس گرایش به دین، نه «حیرت»، که این بن بست و محدودیت و این «غربت» و تنهایی است و هیچ گاه در دنیای ارتباطات و در دهکدۀ جهانی این نیاز فراموش نمی شود و در هنگام راز گشایی علم بر باد نمی رود. با این علم آدمی زودتر بن بست و محدودیت را احساس می کند و دیوار را تجربه می کند و به تولید دیگر می رسد واز عصیان و طغیان جدا می شود.

محمد منصور نژاد

احیاگری امام برمبنای نظریۀ وحدت از درون تضادها

منظور از "نظریۀ وحدت از درون تضادها" آن است که اگر در موضوعات گوناگون می توان گرایشی یکجانبه، تک بعدی و احیاناً افراطی یا تفریطی داشت، از دیدگاهها و مواضع امام(ره) اینگونه برمی آید که مواضع متضاد و متعارض را همزمان جمع می کرده و تعارضها در شیوۀ تفکر و سیرۀ امام، جای خود را به آشتی می دهند. مثلاً اگر در فقه، عده ای به "فقه سنتی" و دیگران به "فقه پویا" معتقد بودند، نظریۀ امام فقه "سنتی پویا"ست. اگر در اعمال، عده ای به "عملگرایی" و دیگران به "آرمانگرایی" تمایل دارند، امام خمینی(ره) "آرمانگرایی عملگرا"ست. اگر در میان گرایشهای دینی عدّه ای به عرفان گرایش داشته و با اصطلاح دغدغه شان لب و باطن دین است و عده ای به فقه گرایش داشته به ظواهر و اخبار عنایت داشتند، امام خمینی، "فقیه عارف" است و به ظاهر و باطن همزمان توجه داشتند. اگر در جهان اسلام عده ای برای حفظ وحدت با اهل سنت، پیشنهاد عدول از مواضع تشیع را می دادند و عده ای به بهانه دفاع از ولایت به اختلافات، دامن می زدند، امام خمینی در عین "دفاع از ولایت، منادی وحدت شیعه و سنی" بود.

حجةالاسلام عباس ایزدپناه

بنیانهای معرفتی احیای تفکر دینی و نگرش امام خمینی(س)

مقولۀ احیای اندیشۀ دینی یکی از مسائل بنیادین فلسفۀ دین است؛ یعنی، تبیین بسیاری از مسائل آن چون اسلام ناب، دین و دنیا، دین و سیاست، رابطۀ علم و دین، قلمروهای رسالت دین، مفهوم روشنفکر، عالم ربانی و خادم دینی، فلسفۀ خاتمیت و... همه در گرو تبیین این موضوع است.