امام و انقلاب اسلامی
امام در راه قم
نسخه چاپی | ارسال به دوستان
برو به صفحه: برو

نوع ماده: کتاب فارسی

پدیدآورنده : اهوازی، عبدالرزاق

محل نشر : تهران

ناشر: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی (س)

زبان اثر : فارسی

امام در راه قم

امام در راه قم 

‏اوایل اسفند 57، مقارن است با تصمیم امام برای رفتن به قم. به همین منظور، خیلی‏‎ ‎‏سریع اقدام کردند که نهادهای اصلی نظام، شکل قانونی بگیرد. البته در آن ایام، معمول‏‎ ‎‏نبود که انقلابیها چنین کاری بکنند و عموماً شکل گیری نهادهای نظام جدید در انقلابهای‏‎ ‎‏مهم، ده ـ پانزده سالی طول کشیده بود. ‏

‏اعضای دولت موقت، خیلی خوششان نمی آمد که ایشان در تهران باشند و از تصمیم‏‎ ‎‏ایشان خوشحال شدند. ما هم قبول داشتیم که ایشان به قم بروند، چون در قم هم به‏‎ ‎‏ایشان دسترسی داشتیم و جای نگرانی نبود. نظر ایشان این گونه بود که در قم باشند و ما‏‎ ‎‏آن را پذیرفتیم. ‏

‏امام در هنگام ترک تهران به مقصد شهر قم، بیانیه ای صادر کردند. در بخشی از این‏‎ ‎‏بیانیه که در چهارده بند بود و من در تهیه و تنظیم محتوای آن نقش داشتم و امام آن را با‏‎ ‎‏تشکر از ملت بزرگ آغاز کرده بودند، آمده بود: «... اگر بخواهیم استقلال واقعی به دست‏‎ ‎‏آوریم، باید سعی کنیم تمامی اشکال نفوذ امریکا، چه اقتصادی، چه نظامی و چه سیاسی‏‎ ‎‏و فرهنگی را از بین ببریم و من امیدوارم که ملت ایران به این مهم، هر چه زودتر‏‎ ‎‏برسند...» ‏


کتابامام خمینی (س) به روایت آیت الله هاشمی رفسنجانیصفحه 85

‏همچنین، درباره رفراندوم تعیین نظام آینده کشور، در پیام امام تأکید شده بود: «لازم‏‎ ‎‏است تذکر دهم، آنچه اینجانب به آن رأی می دهم، «جمهوری اسلامی» است و آنچه‏‎ ‎‏ملت شریف ایران در سرتاسر کشور با فریاد از آن پشتیبانی نموده است، همین‏‎ ‎‏«جمهوری اسلامی» بوده است؛ نه یک کلمه زیاد و نه یک کلمه کم»‏‎[1]‎‏ کمی بعد از آنکه‏‎ ‎‏امام به قم رفتند، تازه مشخص شد که حضورشان در تهران تا چه حد ضروری است.‏‎ ‎‏خودشان دیدند که با توجه به وضعیت کشور، باید در تهران باشند، اما آمدنشان، به‏‎ ‎‏دلایل مهمی از جمله همین فکر ـ که بهتر است روحانیّت در امور اجرایی دخالتی نداشته‏‎ ‎‏باشد و از دور به نظارت و ارشاد بپردازد ـ حدود یکسال به طول انجامید.‏‎[2]‎

‎ ‎

کتابامام خمینی (س) به روایت آیت الله هاشمی رفسنجانیصفحه 86

  • . صحیفه امام؛ ج 6، ص 265.
  • . انقلاب و پیروزی؛ صص 224ـ 225.