امام خمینی در بحرانی ترین لحظات زندگی اش، همچون جدش امام حسین(ع)، دارای «نفس مطمئنه» بود؛ دلی که نه در خوشی خود را می باخت و نه در ناخوشی به جزع می افتاد. از آن شب که امام ساعت ها روی پله های فرودگاه بغداد نشست و بسیاری از کشورها او را نپذیرفتند، تا لحظه ای که خبر فرار شاه در نوفل لوشاتو به امام رسید، تغییری در رفتار ایشان ایجاد نشد.