فصل نخست : زندگی نامه
اساتید در حوزه اصفهان
نسخه چاپی | ارسال به دوستان
برو به صفحه: برو

نوع ماده: کتاب فارسی

پدیدآورنده : اباذری ، عبدالرحیم

محل نشر : تهران

زمان (شمسی) : 1390

زبان اثر : فارسی

اساتید در حوزه اصفهان

‏در مدرسه نیم‌آور، نخست نزد حاج ‏‏سید نورالله مرتضوی‏‏ ـ که درچه‌ای بود ـ کتاب ‏‎ ‎‏امثله‏‏ را شروع کردم. ایشان استاد خوبی بود. و بعدها هم پیش‌نماز مسجدی در ‏‏درچه‏‎ ‎‏شد. استاد دیگر من در ‏‏اصفهان‏‏، در درس‌های مغنی و معالم، جناب ‏‏سید عطاء الله فقیهی ‏‏بود، او سرگذشت جالبی داشت. ایشان نخست ‏‏شیخ عطاء الله فقیهی‏‏ بود. زمانی نگذشت که شجره‌نامه‌اش کشف شد و خدمت ‏‏آیت‌الله مرعشی نجفی‏‏ رسید. ایشان آن شجره‌نامه را تایید کرد. از طرفی به عرض ‏‏آیت الله بروجردی‏‏ هم رساندند، ایشان هم تایید کردند. آقای ‏‏فقیهی‏‏ یک روز بدون عمامه، نزد ‏‏آقای بروجردی‏‏ رفت و ایشان ‏‎ ‎‏عمامه سیاه بر سر وی گذاشتند. او اهل ‏‏جرقویه اصفهان‏‏ بود. بعد از این ماجرا، جشنی ‏‎ ‎‏به همین مناسبت در زادگاهش برگزار شد. آقای ‏‏فقیهی‏‏ مردی وارسته و اهل تقوا و ‏‎ ‎‏دانشمند بود، که ضمن داشتن مهارت در فقه و اصول و فلسفه و ادبیات، از اطلاعات ‏‎ ‎‏عمومی خوبی هم برخوردار بود. وی هم در علوم قدیم تسلط داشت و هم در علوم ‏‎ ‎‏متداول روز، مثل فیزیک، ریاضیات، نجوم، تاریخ و جغرافی. از این لحاظ کمتر کسی ‏‎ ‎‏شبیه به او بود. در جلسات آقایان طلاب و عالمان آن زمان همواره متکلم وحده بوده؛ و ‏‎ ‎‏همه با شوق به سخنانش گوش می‌دادند. ایشان بسیار شیرین مطالب را بیان می‌کرد، تا همگان بهره‌مند شوند.‏

‏من از جلسات درس ایشان بسیار استفاده کرده، و از نشست و برخاست با ایشان ‏‎ ‎‏هم زیاد بهره بردم. آقای فقیهی از زمانی که ‏‏آیت الله بروجردی‏‏از دنیا رفتند و بحث بر ‏‎ ‎‏سر مرجعیت پیش آمد، به حاج آقا روح الله عشق ورزیده و ایشان را مرجع اعلم ‏‎ ‎‏می‌دانست.‏

‏استاد سوم من در ‏‏اصفهان‏‏، آیت الله ‏‏حاج سید احمد امامی‏‏ بود که از شاگردان ‏‏امام ‏‎ ‎

‏خمینی‏‏ بود. ایشان مردی فقیه، عارف، اهل ذوق و شعر و فلسفه، و نیز از مبارزان درجه ‏‎ ‎‏یک ‏‏اصفهان‏‏ بوده و چندین بار هم به زندان افتاد. او بسیار باشهامت، دست و دل‌باز و ‏‎ ‎‏بزرگوار بود. از زمانی که من به یاد دارم ـ چه در ‏‏اصفهان‏‏ و چه در ‏‏قم‏‏ ـ همیشه ‏‎ ‎‏سفره‌اش پهن بود. آقای ‏‏امامی‏‏ در تدریس ‏‏کفایه‏‏ و ‏‏مکاسب‏‏ بسیار توانا بود. در این اواخر ‏‎ ‎‏هم درس خارج را در ‏‏اصفهان‏‏ شروع کرد که سکته کرد و از دنیا رفت. او یکی از سه ‏‎ ‎‏عالم تراز اول ‏‏اصفهان‏‏ در دهه‌های اخیر به شمار می‌آمد. دو تن دیگر، یکی ‏‏آیت الله ‏‎ ‎‏خادمی‏‏ و دیگری ‏‏آیت الله طاهری ‏‏است. این اساتید همه از علاقمندان به ‏‏امام خمینی‏‏ و ‏‎ ‎‏شاگردان ایشان بودند. من در دورانی که در مدرسه نیم‌آور بودم، تقریبا در شمار طلاب ‏‎ ‎‏زرنگ و موجه بودم. با وجود اینکه چندین درس داشتم، تحصیلم خوب و همواره از ‏‎ ‎‏محبت و تشویق اساتید برخوردار بودم.‏