کتاب کفارات
اقسام کفارات
نسخه چاپی | ارسال به دوستان
برو به صفحه: برو

نوع ماده: کتاب فارسی

پدیدآورنده : خمینی، روح الله، رهبر انقلاب و بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران، 1279 - 1368

محل نشر : تهران

ناشر: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی (س)

زمان (شمسی) : 1392

زبان اثر : فارسی

اقسام کفارات

اقسام کفارات

‏کفارات چهار قسمند: «مرتّبه»، «مخیّره»، «کفّاره ای که هر دو امر (تخییر و ترتیب) در‏‎ ‎‏آن جمع می شود» و «کفّارۀ جمع». ‏

‏اما کفّارۀ «مرتّبه» سه تا است: کفّارۀ ظهار، و کفّارۀ قتل خطایی، که در این دو، عتق‏‎ ‎‏واجب است. و اگر عاجز شود، پس دو ماه پی در پی روزه می گیرد و اگر (از آن هم) عاجز‏‎ ‎‏شود پس شصت مسکین را طعام می دهد. و (سوم) کفّارۀ کسی که یک روز از قضای ماه‏‎ ‎‏رمضان را بعد از ظهر افطار نماید و کفّارۀ آن اطعام ده مسکین است و اگر عاجز شود پس‏‎ ‎‏سه روز روزه می گیرد و احتیاط (واجب) آن است که سه روز پی در پی باشد.‏

‏و اما کفّارۀ «مخیّره»، کفّارۀ کسی است که در ماه رمضان با یکی از اسبابی که موجب‏‎ ‎‏کفّاره است، افطار نماید و کفّارۀ حنث نذر و کفّارۀ حنث عهد و کفّارۀ بریدن زن موی‏‎ ‎‏سرش را در مصیبت. و این کفّاره، عتق یا روزۀ دو ماه پی در پی یا اطعام شصت مسکین‏‎ ‎‏است که بنابر اظهر، بین آن ها مخیر است.‏

‏و اما «کفّاره ای که هر دو امر در آن اجتماع دارند»، کفّارۀ حنث یمین و کفّارۀ کندن زن‏‎ ‎‏مویش را و خراشیدن صورتش را در مصیبت و پاره کردن مرد لباسش را در مرگ فرزند یا‏‎ ‎‏همسرش است. بنا بر این در تمام این ها کفّارۀ عتق رقبه یا اطعام ده مسکین یا پوشاندن‏‎ ‎‏آن ها به طور تخییر واجب است؛ پس اگر از همه عاجز باشد، باید سه روز روزه بگیرد.‏‎ ‎

ترجمه تحریر الوسیله امام خمینی(س)ج. 2صفحه 133

‏و اما «کفّارۀ جمع»، کفّارۀ قتل مؤمن است از روی عمد و ظلم و کفّارۀ افطار است در‏‎ ‎‏ماه رمضان به چیز حرام بنابر احتیاط (واجب). و آن عتق رقبه است با دو ماه پی در پی‏‎ ‎‏روزه گرفتن و اطعام شصت مسکین.‏

مسأله 1 ـ ‏در بریدن زن موی سرش را، بین همۀ آن یا قسمتی از آن به طوری که عرفاً‏‎ ‎‏صدق کند که موی سرش را بریده فرقی نیست. همان طور که بین این که در مصیبت‏‎ ‎‏شوهرش و مصیبت غیر او باشد، و بین قریب و بعید فرقی نمی باشد. و اقوی آن است که‏‎ ‎‏تراشیدن و سوزاندن آن به آن ملحق نشود اگرچه مخصوصاً در اولی احوط‏‎ ‎‏(استحبابی) است.‏

مسأله 2 ـ‏ در خراشیدن صورت، خراش همۀ آن معتبر نیست، بلکه مسمّای خراش‏‎ ‎‏کفایت می کند. البته ظاهر آن است که آمدن خون از آن معتبر است. و خراشیدن غیر‏‎ ‎‏صورت ولو این که خون بیاید اعتبار ندارد. و پاره کردن لباسش اگرچه برای فرزند یا‏‎ ‎‏شوهرش باشد اثری ندارد، چنان که اگر مرد صورتش را بخراشد یا مویش را ببرد و یا لباسش‏‎ ‎‏را برای غیر فرزند و غیر زوجه اش پاره کند اثری ندارد. البته در فرزند، بین پسر و دختر فرقی‏‎ ‎‏نیست و در این که شامل فرزند فرزند شود تأمل است. و احتیاط (واجب) در فرزند‏‎ ‎‏پسر این است و ظاهراً شامل فرزند دختر نمی باشد اگرچه احوط (استحبابی) است. و بعید‏‎ ‎‏نیست که زوجه شامل زن غیر دائمی هم بشود مخصوصاً اگر مدت آن طولانی باشد.‏

‎ ‎

ترجمه تحریر الوسیله امام خمینی(س)ج. 2صفحه 134