احکام روزه
قضای روزه
نسخه چاپی | ارسال به دوستان
برو به صفحه: برو

نوع ماده: کتاب فارسی

پدیدآورنده : خمینی، روح الله، رهبر انقلاب و بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران، 1279-1368

محل نشر : تهران

ناشر: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی (س)

زمان (شمسی) : 1385

زبان اثر : فارسی

قضای روزه

مساله 1 ـ ‏در چند صورت فقط قضای روزه بر انسان واجب است و کفاره‏‎ ‎‏واجب نیست:‏

اول: ‏آنکه روزه دار عمداً قی کند.‏

دوم: ‏آنکه در شب ماه رمضان جنب باشد و به تفصیلی که سابقاً گفته شد تا‏‎ ‎‏اذان صبح از خواب دوم بیدار نشود.‏

سوم: ‏عملی که روزه را باطل می کند بجا نیاورد، ولی نیت روزه نکند، یا ریا‏‎ ‎‏کند، یا قصد کند که روزه نباشد.‏

چهارم: ‏آنکه در ماه رمضان غسل جنابت را فراموش کند و با حال جنابت‏‎ ‎‏یک روز یا چند روز روزه بگیرد.‏


پنجم: ‏آنکه در ماه رمضان بدون اینکه تحقیق کند صبح شده یا نه، کاری که‏‎ ‎‏روزه را باطل می کند انجام دهد بعد معلوم شود صبح بوده، باید روزه را قضا کند‏‎ ‎‏لکن با تحقیق روزه باطل نمی شود، اگر ظن حاصل شود که صبح نشده، بلکه اگر‏‎ ‎‏شک هم داشته باشد، بعید نیست باطل نشود.‏

ششم: ‏آنکه کسی بگوید صبح نشده و انسان به گفتۀ او کاری که روزه را باطل‏‎ ‎‏می کند انجام دهد، بعد معلوم شود صبح بوده است.‏

هفتم: ‏آنکه کسی بگوید صبح شده و انسان خیال کند شوخی می کند و‏‎ ‎‏کاری که روزه را باطل می کند انجام دهد، بعد معلوم شود صبح بوده است.‏

هشتم: ‏آنکه به گفتۀ کس دیگر که جایز است به قول او اعتماد کند افطار‏‎ ‎‏کند، بعد معلوم شود مغرب نبوده است.‏

نهم: ‏آنکه در هوای صاف به واسطۀ تاریکی یقین کند که مغرب شده و افطار‏‎ ‎‏کند، بعد معلوم شود مغرب نبوده است، ولی اگر در هوای ابر به گمان اینکه‏‎ ‎‏مغرب شده افطار کند بعد معلوم شود مغرب نبوده، قضا لازم نیست.‏

دهم: ‏آنکه برای خنک شدن یا بی جهت مضمضه کند، یعنی آب در دهان‏‎ ‎‏بگرداند و بی اختیار فرو رود، ولی اگر فراموش کند که روزه است و آب را فرو‏‎ ‎‏دهد یا برای وضو مضمضه کند و بی اختیار فرو رود، قضا بر او واجب نیست.‏

مساله 2 ـ ‏اگر غیر آب چیز دیگری را در دهان ببرد و بی اختیار فرو رود یا‏‎ ‎‏آب داخل بینی کند و بی اختیار فرو رود، قضا بر او واجب نیست.‏

مساله 3 ـ ‏مضمضۀ زیاد برای روزه دار مکروه است و اگر بعد از مضمضه‏‎ ‎‏بخواهد آب دهان را فرو برد، بهتر است سه مرتبه آب دهان را بیرون بریزد.‏

مساله 4 ـ ‏اگر انسان بداند که به واسطۀ مضمضه بی اختیار یا از روی‏‎ ‎‏فراموشی آب وارد گلویش می شود، نباید مضمضه کند.‏

مساله 5 ـ ‏اگر انسان شک کند که مغرب شده یا نه، نمی تواند افطار کند،‏‎ ‎‏ولی اگر شک کند که صبح شده یا نه، پیش از تحقیق هم می تواند کاری که روزه را‏‎ ‎‏باطل می کند انجام دهد.‏

‎ ‎