احکام روزه
نیت
نسخه چاپی | ارسال به دوستان
برو به صفحه: برو

نوع ماده: کتاب فارسی

پدیدآورنده : خمینی، روح الله، رهبر انقلاب و بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران، 1279-1368

محل نشر : تهران

ناشر: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی (س)

زمان (شمسی) : 1385

زبان اثر : فارسی

نیت

مساله 1 ـ ‏لازم نیست انسان نیت روزه را از قلب خود بگذراند و یا مثلاً‏‎ ‎‏بگوید فردا را روزه می گیرم، بلکه همین قدر که با قصد قربت تصمیم داشته باشد‏‎ ‎‏از چیزهایی که روزه را باطل می سازد از اذان صبح تا مغرب خودداری نماید‏‎ ‎‏کافی است.‏

مساله 2 ـ ‏انسان می تواند در هر شب از ماه رمضان برای روزۀ فردای آن‏‎ ‎‏نیت کند، و بهتر آن است که شب اول ماه هم نیت روزۀ همۀ ماه را بنماید.‏

مساله 3 ـ ‏در ماه رمضان نمی توان روزۀ دیگری را نیت کرد؛ چه واجب‏‎ ‎‏باشد یا مستحب و چه بر او واجب باشد، مثل نذر و امثال آن و یا واجب نباشد‏‎ ‎‏مانند مسافر و امثال آن، و اگر چنانچه نمی دانست یا فراموش کرده بود که ماه‏‎ ‎‏رمضان است و نیت غیرماه رمضان کرد و بعداً متوجه شد از ماه رمضان‏‎ ‎‏محسوب می گردد.‏

مساله 4 ـ ‏برای نیت روزه وقت معینی نمی باشد، بلکه میزان در نیت آن‏‎ ‎‏است که انسان با تصمیم و عزمی که برای روزه باید داشته باشد روزه بگیرد،‏‎ ‎

‏اگرچه از آن تصمیم به وسیلۀ خواب رفتن و سایر اشتغالات غفلت کرده باشد. و‏‎ ‎‏فرق نمی کند که این تصمیم را مقارن طلوع فجر یا قبل از طلوع فجر یا در اثناء‏‎ ‎‏شبی که فردای آن شب را می خواهد روزه بگیرد اتخاذ نماید یا قبل از آن، پس‏‎ ‎‏چنانچه از یک روز قبل تصمیم به روزه گرفتن گرفت و با همین تصمیم تا آخر‏‎ ‎‏وقت فردای آن روز خواب رفت، روزۀ او صحیح است.‏

مساله 5 ـ ‏در صورتی که انسان نیت را فراموش کند و یا نمی دانست ماه‏‎ ‎‏رمضان است، چنانچه کاری که روزه را باطل می سازد انجام نداده باشد تا ظهر‏‎ ‎‏می تواند نیت نماید. و همچنین اگر بر اثر عذری مانند مرض و یا مسافرت نیت‏‎ ‎‏نکرد و تا قبل از ظهر عذرش برطرف گردید و کاری که روزه را باطل می کند انجام‏‎ ‎‏نداده باشد، می تواند نیت کند و روزۀ او صحیح است.‏

مساله 6 ـ ‏وقت نیت روزۀ مستحبی تا زمانی است که به اندازۀ نیت کردن به‏‎ ‎‏مغرب وقت مانده باشد.‏

مساله 7 ـ ‏اگر شخص بخواهد غیرروزۀ رمضان روزۀ دیگری را بگیرد باید‏‎ ‎‏آن را معین نماید، مثلاً نیت کند که روزۀ نذر یا روزۀ قضا می گیرم.‏

مساله 8 ـ ‏اگر مثلاً به نیت روز اول ماه روزه بگیرد بعد بفهمد دوم یا سوم‏‎ ‎‏بوده، روزۀ او صحیح است.‏

مساله 9 ـ ‏اگر پیش از اذان صبح نیت کند و بیهوش شود و در بین روز به‏‎ ‎‏هوش آید، بنابر احتیاط واجب باید روزۀ آن روز را تمام نماید و اگر تمام نکرد‏‎ ‎‏قضای آن را بجا آورد.‏

مساله 10 ـ ‏اگر بچه پیش از اذان صبح ماه رمضان بالغ شود، باید روزه بگیرد‏‎ ‎‏و اگر بعد از اذان بالغ شود، روزۀ آن روز بر او واجب نیست.‏

مساله 11 ـ ‏اگر پیش از اذان صبح نیت کند و مست شود و در بین روز به‏‎ ‎‏هوش آید، احتیاط واجب آن است که روزۀ آن روز را تمام کند و قضای آن را هم‏‎ ‎‏بجا آورد.‏


مساله 12 ـ ‏اگر بخواهد از غیر، روزه بگیرد باید قصد نیابت او را بکند.‏

مساله 13 ـ ‏روزی را که انسان شک دارد آخر شعبان یا اول رمضان است بنا‏‎ ‎‏بگذارد که آخر شعبان است و واجب نیست روزه بگیرد. و چنانچه بخواهد روزه‏‎ ‎‏بگیرد نمی تواند نیت روزه رمضان کند، ولی به طور تردید می تواند نیت کند که‏‎ ‎‏اگر رمضان است روزۀ رمضان، و اگر رمضان نیست روزۀ مستحب باشد. و‏‎ ‎‏همچنین می تواند روزۀ قضا و یا روزۀ مستحبی نیت کند و چنانچه بعد معلوم‏‎ ‎‏شد رمضان بوده، از رمضان محسوب می شود.‏

مساله 14 ـ ‏چنانچه در روزی که شک دارد آیا آخر شعبان است یا اول‏‎ ‎‏رمضان بنا گذاشت افطار کند و در ما بین روز معلوم شد ماه رمضان است،‏‎ ‎‏چنانچه کاری که روزه را باطل می کند انجام داده باشد و یا بعد از زوال ظهر‏‎ ‎‏معلوم شده که رمضان است، باید باقیماندۀ روز را ادب کند و امساک نماید، و‏‎ ‎‏بعد از رمضان هم قضاء آن روز را بگیرد. امّا چنانچه کاری که روزه را باطل می کند‏‎ ‎‏تا قبل ازظهر انجام نداده باشد، نیت شهر رمضان می کند وروزۀ او صحیح است.‏

مساله 15 ـ ‏در روزۀ مستحب و روزۀ واجبی که وقت آن معین نیست اگر‏‎ ‎‏قصد کند که روزۀ خود را باطل کند و یا مردد شود که بجا آورد یا نه، چنانچه بجا‏‎ ‎‏نیاورد و پیش از ظهر دوباره نیت روزه کند، روزۀ او صحیح است.‏

‎ ‎