احکام نماز
نماز مسافر
در احکام مسافر است
نسخه چاپی | ارسال به دوستان
برو به صفحه: برو

نوع ماده: کتاب فارسی

پدیدآورنده : خمینی، روح الله، رهبر انقلاب و بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران، 1279-1368

محل نشر : تهران

ناشر: مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی (س)

زمان (شمسی) : 1385

زبان اثر : فارسی

در احکام مسافر است

‏نماز ظهر و عصر و عشاء بعد از تحقق شرایط قصر باید دو رکعت خوانده‏‎ ‎‏شود، و ساقط است از مسافر نوافل ظهر و عصر، و بقیۀ نوافل به حال خود باقی‏‎ ‎‏است، لکن نافلۀ عشا را بنا بر احوط به قصد رجاء بجا آورد.‏

مساله 1 ـ ‏کسی که می داند مسافر است و باید نماز را شکسته بخواند اگر‏‎ ‎‏عمداً تمام بخواند، نمازش باطل است، و باید اعاده کند در وقت و قضا کند در‏‎ ‎‏خارج وقت.‏

مساله 2 ـ ‏اگر کسی فراموش کند مسافر بودن خود را و تمام بخواند، اگر‏‎ ‎‏بیادش بیاید در وقت، باید نماز را اعاده کند و اگر بیادش نیاید مگر در خارج‏‎ ‎‏وقت، واجب نیست بر او قضا.‏

مساله 3 ـ ‏مسافری که نمی داند باید نماز را شکسته بخواند، اگر تمام‏‎ ‎‏بخواند نمازش صحیح است؛ احتیاج به اعاده و قضا ندارد.‏

مساله 4 ـ ‏مسافری که می داند باید نماز را شکسته بخواند، اگر بعضی از‏‎ ‎‏خصوصیات آن را نداند، مثلاً نداند که مسافرت به چهار فرسخی با قصد رجوع‏‎ ‎‏موجب قصر است و یا آنکه کثیر السفر اگر در وطن خود ده روز بماند در سفر اول‏‎ ‎‏واجب است که بر او شکسته بخواند و نماز را تمام بخواند، واجب است بر او‏‎ ‎‏اعاده در وقت و قضا در خارج وقت.‏

مساله 5 ـ ‏مسافری که می داند باید نماز را شکسته بخواند، اگر به گمان‏‎ ‎

‏اینکه سفر او کمتر از هشت فرسخ است تمام بخواند، وقتی بفهمد که سفرش‏‎ ‎‏هشت فرسخ بوده نمازی را که تمام خوانده در وقت اعاده، و در خارج وقت‏‎ ‎‏قضاء نماید.‏

مساله 6 ـ ‏روزه حکم نماز را دارد در صورت جهل، لکن در صورت‏‎ ‎‏فراموشی واجب است بر او اینکه قضاء نماید.‏

مساله 7 ـ ‏کسی که سفر خود را فراموش کرده، اگر متذکر شود در وسط‏‎ ‎‏نماز، پس اگر قبل از داخل شدن در رکوع رکعت سوم است نماز را شکسته تمام‏‎ ‎‏کند و اگر به یادش بیاید بعد از داخل شدن در رکوع رکعت سوم نماز او باطل‏‎ ‎‏است، و واجب است بر او اعاده در وقت؛ ولو به ادراک یک رکعت از وقت، و‏‎ ‎‏اگر نرسد قضا کند در خارج وقت.‏

مساله 8 ـ ‏اگر وقت نماز داخل شود و او حاضر و متمکن از نماز باشد و‏‎ ‎‏پیش از نماز سفر کند تا آنکه از حد ترخص بگذرد و وقت باقی باشد، نماز را‏‎ ‎‏شکسته بخواند، لکن سزاوار نیست ترک احتیاط با تمام نیز.‏

مساله 9 ـ ‏اگر نماز چهار رکعتی از کسی فوت شود، باید قضا کند تماماً‏‎ ‎‏اگرچه در سفر باشد، چنانچه اگر نماز شکسته از مسافر فوت شود باید قضاء آن‏‎ ‎‏را شکسته بجا آورد، اگرچه در سفر نباشد.‏

مساله 10 ـ ‏اگر نماز از کسی فوت شود که در اول وقت حاضر و در آخر‏‎ ‎‏وقت مسافر بوده یا به عکس، باید در قضاء مراعات آخر وقت را بنماید، پس در‏‎ ‎‏صورت اول شکسته قضا می کند و در صورت دوم تماماً بجا می آورد، لکن‏‎ ‎‏سزاوار نیست که ترک احتیاط کند به جمع کردن میان قصر و تمام.‏

مساله 11 ـ ‏مستحب است مسافر در تعقیب نمازهایی که شکسته بجا‏‎ ‎‏می آورد، سی مرتبه بگوید: «سبحان الله و الحمد لله و لا اله الاّ الله و الله اکبر».‏

مساله 12 ـ ‏مسافر مخیر است در صورت عدم قصد اقامت بین شکسته‏‎ ‎

‏و تمام در مسجدالحرام و مسجد پیغمبر ‏‏صلی الله علیه و آله وسلم‏‏ و مسجد کوفه و حائر حضرت‏‎ ‎‏سیدالشهداء ‏‏علیه السلام‏‏. و امّا سائر مشاهد مشرّفه به اماکن مذکوره ملحق نیست. و در‏‎ ‎‏مساجد مذکوره فرقی نیست بین صحن و بام و سرداب آنها، و در حائر تمام‏‎ ‎‏روضۀ منوره داخل است، بنا بر اقوی که از طرف سر تا شبکه های متصل به رواق‏‎ ‎‏و از طرف پا تا در و شبکه های متصل به رواق و از طرف پشت تا حد مسجد، هر‏‎ ‎‏چند دخول مسجد پشت سر و رواق شریف، در تخییر مزبور نیز خالی از قوت‏‎ ‎‏نیست، لکن احتیاط به شکسته خواندن در آنجا ترک نشود.‏

مساله 13 ـ ‏تخییر در اماکن گذشته استمراری است، پس کسی که به نیت‏‎ ‎‏قصر شروع در نماز کرده می تواند عدول کند به تمام و اگر کسی به نیت تمام‏‎ ‎‏شروع کرده می تواند عدول کند به قصر اگر محل عدول باقی باشد، بلکه مانعی‏‎ ‎‏ندارد که شروع در نماز کند بدون تعیین قصر و تمام از اول آن.‏

مساله 14 ـ ‏در تخییر مزبور روزه در حکم نماز نیست و بدون قصد اقامت و‏‎ ‎‏یا بقاء سی روز به نحو تردید، روزۀ او صحیح نیست.‏

‎ ‎